Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

De worsteling met mensen als Samuel Seewald

PlusPaul Vugts

Politiekogels maakten een eind aan het leven van Samuel Seewald, in een binnentuin in Slotervaart.

Hij werd maar 23. Als ‘Sammy Baker’ had de Duitse fitness-influencer 170.000 volgers op Instagram, maar in Amsterdam was hij zelf finaal de weg kwijt.

Hij zwaaide halfnaakt met een groot mes. Een politiehond liep hem voorbij, maar de geleider sloeg hem tegen de grond en door zijn ijzingwekkende gegil heen klonken drie schoten.

De even bekende als begrijpelijke reflexen volgden.

De politiechef nam het voor zijn mensen op, een psychiater oordeelde op grond van een filmpje dat de agenten de boel lieten escaleren. Samuels ouders ageren tegen de ‘moord’; zijn vrienden rouwden met een monumentje op de onheilsplek.

Ik vel hier geen makkelijk oordeel. Te weinig feiten op een rij.

Wel zet ik mijn rijkgevulde mausoleum van soortgelijke incidenten op een kiertje.

We zien de psychotische Paul Marsman (42), die in 1999 in West naakt van driehoog zijn huisraad naar beneden gooit. De ME overmeestert hem met een blusdeken en een brandblusser. Die zijn echter bedoeld om zuurstof te ontnemen aan vuur en ze verstikken Marsman. De agenten beroepen zich met succes op noodweer. Nabestaanden eisen vergeefs meer onderzoek.

In 2016 schieten agenten de schizofrene Cyprian Broekhuis (23) dood in zijn huis in Oost, als hij zich met een mes tegen een gedwongen opname keert.

Zulke, voor iedereen pijnlijke incidenten jagen steeds hetzelfde maatschappelijke debat aan over de tientallen tot honderden verwarden die in Amsterdam in vergelijkbare situaties (kunnen) belanden. Nu en dan slaat een notabele alarm over duizenden incidenten per jaar, waarvan de meeste ongezien blijven.

Ik keek in 2015 twee nachten mee op de Spoedeisende Psychiatrie Amsterdam, ‘de crisisdienst’ op de Eerste Constantijn Huygensstraat, en ben nóg onder de indruk van de hulp­verleners en hun forsgebouwde begeleider die daar onbeheersbare demonen beheersen. Maar de verwarden moeten daar wel eerst komen. De bemanning van de ‘psycholance’, de toen nog volledig op psychiatrische patiënten toegeruste ambulance, moet inmiddels ook weer gewoon op fysiek malheur af.

Zo lopen letterlijke worstelingen met doorgedraaide verwarden al decennia parallel aan de worstelingen met het beleid.

Eigenlijk sinds het Provinciaal Ziekenhuis in Santpoort in de jaren tachtig sloot en psychiatrisch zieken weer in de stad kwamen wonen.

Goede voornemens werden mislukte plannen. Prachtplannen liepen stuk op geldgebrek.

Je kunt de beschaving van een land aflezen aan de omgang met zwakken en gevangenen – én met verwarden en agenten die de verschrikking meemaken iemand te hebben gedood.

We moeten straks bezuinigen, maar er móet een plan komen waarin politie en zorg zich altijd samen bekommeren om psychisch gestoorde agressievelingen, die, hoe je het ook wendt of keert, kwetsbare patiënten zijn.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. Reageren? paul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden