Theodor Holman Beeld Wolff

De wereld is onderhand een vuurpeloton geworden

Plus Column

In Rotterdam werd wéér een terrorismeverdachte opgepakt. (Ik ben de tel kwijt­geraakt.)

In Manchester werd een aanslag gepleegd door ­iemand die 'Allah is groot' riep.

In Den Haag werden ambulancebroeders en agenten met vuurwerk bekogeld door jongeren. Of die ook Allah aan­riepen, krijg ik niet bevestigd op radio of televisie. Volgens Twitter wel overigens, maar dat kun je voor dit soort ge­vallen misschien niet als ­betrouwbare bron hanteren.

In de Duitse plaats Bottrop reed een man tot drie keer toe in op Syriërs en Afghanen en riep 'xenofobische teksten' bij zijn arrestatie.

Het zijn kralen aan dezelfde ketting.

Nee, verkeerd beeld. Kralen suggereren enige schoonheid. En schakels in een ketting zijn het ook niet, want die suggereren verbinding en daarvan is hier helemaal geen sprake.

Het zijn kogels uit dezelfde loop.

Nee, ook verkeerd. Maar u begrijpt wel wat ik bedoel. ­(Dezelfde haken aan een kapstok dan? Nee!)

Ideologieën worden bestreden met armeluisstrategieën (met een auto op mensen in­rijden, nietsvermoedende voorbijgangers in de rug steken), die men ook nog eens van elkaar steelt.

Het is iets wat niet in het putje van de bescha­ving verdwijnt, maar er juist uit op lijkt te borrelen (misschien is plee hier een ­beter woord, in plaats van put).

Al jaren betoog ik dat we ­omringd worden door een vorm van gevaar waarvan je cynisch-paranoïde wordt; je bent angstig, je kijkt voort­durend over je schouder, je borduurt je woorden op een schaamlapje, omdat je niemand wilt kwetsen, maar tegelijkertijd weet je dat al die zaken zinloos zijn.

De wereld is onderhand een vuurpeloton geworden en je moet maar ­hopen dat je niet wordt geraakt.

Keer op keer wil men mij ­bewijzen dat ik ongelijk heb en me aanstel. Met een redenering als: zolang er meer mensen in het verkeer om­komen dan door een aanslag, valt het allemaal wel mee.

Maar als ik in de achteruitkijkspiegel kijk, valt het niet mee. En als ik turend door de voorruit de toekomst probeer te benaderen, heb ik niet het idee dat we vrolijk zingend met de rinkelbom door het kabouter­bos dansen.

Soms heb ik het idee dat we ons zo schamen voor de breuken en de wonden van onze beschaving dat we die on­gelukken daarom maar ergens in de middenpagina's van het nieuws neerzetten.

Kun je neergang zien? Ach, wel als je er oog voor hebt.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden