Plus Column

De Watergraafsmeer zoals ik ­gewend was

Ik was op weg naar het winkelcentrum en had zin in koffie. Zo kwam het dat ik op een stoeltje voor café Lastig belandde.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Ik had uitzicht op de Albert Heijn - waar ik op een zeker moment naar binnen zou moeten - en het pleintje waar een stuk of vijf dak- en thuislozen druk in vergadering waren.

De buurtkakkers liepen met een grote boog om ze heen. Buurtgenoten op scootmobiels groetten ze juist. De Watergraafsmeer zoals ik ­gewend was.

Er kwam een man met een uitbundig versierde fiets aanlopen. Aan het frame waren plastic bloemen en knuffels bevestigd. Het was zo veel dat ik het kleine witte hondje in de bak aan het stuur eerst niet zag zitten. Totdat het begon te blaffen en er achter op de fiets nog een hond meedeed. Die zat op rood pluche op een aanhangzitje.

Terwijl ik van het straattheater genoot, was er een jonge vrouw voor me komen staan. Ze had haar best gedaan er leuk uit te zien - ze droeg een legging, een rokje en lange oorbellen - maar de geur die om haar heen hing en het vuil onder haar nagels verraadden dat ze bij de dronken mannen en vrouwen op het pleintje hoorde.

Ze vroeg of ik een daklozenkrantje wilde kopen, dan kon ze vanavond tenminste douchen en binnen slapen bij de nachtopvang.

Het meisje lachte naar me om haar gespeelde ­onschuld nog wat kracht bij te zetten. Het werkte. Niet alleen scheelden we amper in leeftijd, ze had ook nog eens een rot gebit. Ik pakte mijn portemonnee en toen het meisje de vele munten zag, zei ze snel: "Twee vijftig." Ik volgde haar aanwijzing op.

Er kwam een oude dronkenman in een scootmobiel aanrijden. Hij miste de terrasstoel op een haar na en kwam piepend tot stilstand.

"Sandra, jij trakteert," zei hij.
"Echt niet," zei ze bits.
"Is dat een vriend van je?" vroeg ik.
"Vriend is een groot woord," zei ze, terwijl ze een tijdschrift in mijn open tas schoof.

Er klonk een bulderende lach. Het meisje draaide zich om en liep naar de drinkende mensen op het plein. Ze ging zitten op de schoot van een man met een leren jas en een halve liter in zijn hand.

Ze pakte het blik uit zijn hand en nam een grote slok. Het bier sijpelde langs haar kin naar beneden. Ze grijnsde en veegde de nattigheid met haar mouw uit haar gezicht.

Thuis pakte ik de boodschappen uit mijn tas. Het tijdschriftje dat ik had gekocht viel op tafel. Ik keek naar de cover. 'Niet bestemd voor losse verkoop' stond erop.

Reageren? yasmina@parool.nl

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden