Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

De waarde van een glimlach is hoger geworden

PlusBabs Gons

Ik loop op straat, me alleen met mezelf te bemoeien. Een vrouw aan de overkant doet hard haar best mijn aandacht te trekken, ik voel haar ogen in de ­zijkant van mijn gezicht priemen.

Ik negeer haar een paar passen, maar bedenk me dan, draai mijn hoofd in haar richting en kijk haar aan. Ze glimlacht van oor tot oor en ik smelt, mijn lichaam vloeit uit over de warme straatstenen. In mijn verbeelding dan, in het echt glimlach ik zo hard terug dat mijn mondhoeken bijna scheuren. Ik snap het.

Natuurlijk snap ik het. Een paar maanden geleden was het niet zo bijzonder, kon ik iedereen die maar wat aandacht wilde zomaar negeren als mijn hoofd er even niet naar stond. Maar de waarde van een glimlach is hoger geworden. Niet meer iets achteloos wat je zo de wereld in strooit, maar iets bedachtzaams, een gift. Voor hoeveel gaan ze tegenwoordig over de toonbank? 

Ik wed dat je er nu zeker het dubbele voor betaalt op de zwarte markt. Brandstof waar je een tijdje op vooruit kunt. Een onverwachte glimlach komt vooral hard binnen op onverwachte momenten. Je wordt van je sokken ­gereden op het zebrapad, iemand licht je op via WhatsApp, een wereldwijde pandemie treft en bám, een oprechte glimlach.

Ik organiseerde een tijd lang ‘Zing Nederlands Met Me’, een middag waarop taalnieuwkomers uit alle windstreken in Paradiso bij elkaar komen en door liedjes te zingen wat meer van de taal mee naar huis nemen. Elke maand zocht ik een handvol liedjes uit en daarvoor moest ik het hele Nederlandstalige repertoire verkennen. En zo groeide mijn liefde: liedjes die ik eerst te sentimenteel vond, gingen nu rechtstreeks mijn hart in. 

Misschien ook omdat een taal nog mooier klinkt als mensen met verschillende tongvallen haar in de mond nemen. Hoekige medeklinkers worden opeens rond, houterige constructies krijgen opeens marmeren bogen, zoete, nieuwe zangerigheid vergezelde de anders vrij droge zinnen. 

Ik herinner me de dag dat we met zijn allen daar in de bovenzaal van Paradiso De glimlach van een kind zongen, met Syrische, Soedanese, Italiaanse, Zweedse en plat Amsterdamse tongvallen. We dansten er zelfs een polonaise bij, een dans waar iedereen zonder moeite aan kan meedoen. Dat kon toen nog.

Toen ik later naar huis fietste, zong ik nog door en stroomden de tranen over mijn wangen. Vooral nu het allemaal zo wankel en onvoorspelbaar lijkt in het leven, kun je niet vaak genoeg beseffen dat je leeft. De glimlach van een kind, de glimlach van een onbekende, aan de overkant van de straat. Ik zie ze steeds meer, soms tel ik ze. Laatst kreeg ik er zes van zeven mensen in één straat. Je kon me wegdragen.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden