Natascha van Weezel. Beeld Agata Nowicka

De vrouw in het huis naast me is al nachtenlang aan het huilen

Plus Natascha van Weezel

De huizen in de buurt waarin ik woon hebben dunne muren. Soms is dat interessant, omdat je de gesprekken van de buren woord voor woord kunt volgen. Af en toe is het vervelend, aangezien je uit je slaap wordt gehouden door dezelfde buren die seks hebben. En nu is het ronduit hartverscheurend.

De vrouw in het huis naast me is al nachtenlang aan het huilen. Haar huilbuien worden onderbroken door liefdesverdrietliedjes die ze vals meeblèrt. Ik heb alle klassiekers al voorbij horen komen: Un-break my heart van Tony Braxton (Un-break my heart/Say you’ll love me again/Undo this hurt you caused/When you walked out the door/And walked out of my life), Onderweg van Abel (Het is al lang verleden tijd/Je zwarte haren en je lach/Dat je heel de wereld voor mij was) en natuurlijk Bon Jovi’s Always (It’s been raining since you left me/Now I’m drowning in the flood/You see I’ve always been a fighter/But without you I give up).

De dagen die aan deze nachten voorafgingen waren misschien nog erger. Mijn buren hadden continu slaande ruzie. Ze maakten elkaar uit voor de meest verschrikkelijke dingen en sloegen om de haverklap met deuren. Na de laatste harde klap hoorde ik niets anders dan een ijzige stilte. De stem van de buurman kwam niet meer terug. Daarna begonnen de liedjes.

Ik heb mijn buurvrouw nog nooit ontmoet en zij weet vermoedelijk niet eens hoe ik eruitzie. Wat ze ook niet weet, is dat ik midden in de nacht stilletjes met haar meehuil. Niet vanwege háár verloren liefde, maar vanwege de mijne. Sinds een paar dagen ben ik namelijk weer vrijgezel. Niemand heeft schuld aan het mislukken van onze relatie, er waren geen ruzies en ik vind mijn ex-vriend geen klootzak. Vond ik dat maar, dan kon ik tenminste nog íemand de schuld geven van onze breuk. Het werkte gewoon niet tussen ons. Onze levens bleken te verschillend en de timing waarop we elkaar leerden kennen kon niet slechter.

Na de zesde nacht op rij, waarin Ik leef niet meer voor jou van Marco Borsato favoriet blijkt, vraag ik me af of ik bij mijn buurvrouw moet aanbellen. Wellicht zouden we samen kunnen huilen om ons liefdesverdriet. Ik doe het niet. Het voelt te vreemd en waarschijnlijk zit ze helemaal niet op me te wachten. In plaats daarvan gooi ik een briefje met daarop de songtekst van mijn favoriete Beatlessong (And when the broken-hearted people living in the world agree/There will be an answer/Let it be) door haar brievenbus.

De nacht daarop blijft het voor het eerst stil.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden