Beeld Artur Krynicki

De voorpret van iemands sloten vervangen is het grootst

PlusNico Dijkshoorn

Ik heb opeens zo een zin om random bij allerlei mensen de sloten te vervangen. Weinig dingen zijn verwarrender dan opeens je eigen huis niet meer in kunnen.

Ik moet het nog uitwerken, maar ik wil dat met militaire precisie aanpakken. Wachten tot iemand boodschappen gaat doen en dan in 25 minuten, met een heel team – allemaal met dezelfde trui aan – de sloten vervangen.

Dat moet gaan rondzingen in Nederland. Een of andere gek vervangt je sloten. Die een of andere ben ik. Het gaat mij vooral om de esthetiek van de verbazing.

Toen ik nog in bibliotheek Amstelveen werkte, deed ik een kwartier voor sluitingstijd de deur dicht en ging dan op een plekje zitten waar ik, tussen de boeken door, kon zien wat er gebeurde. Prachtig.

Hoe ze aan kwamen lopen, met dat hele hoofd vol ‘open’. Dan de dreun tegen de voordeur. De ontkenning. Trekken aan de deur in plaats van duwen. Het voorhoofd tegen het glas. Nog een keer aan die deur trekken en – nu komt het mooiste – daarna net doen alsof je helemaal niet naar binnen wilde.

Je ziet dat ook wel bij kattenfilmpjes. Die lopen keihard met hun hoofd tegen een deurpost en doen dan alsof er niets is gebeurd. Zo zitten ze ook naast een dode duif die ze net helemaal aan stukken hebben gescheurd. Naar boven kijken. Onder hun pootje kijken. Niks aan de hand.

Door dat rare circus rond Thierry Baudet begrijp ik opeens dat die verbazing heel makkelijk kan worden opgeroepen. Ik wil een gespecialiseerd team om mij heen verzamelen. Een beetje zoals dat in films gaat, wanneer ze een bank willen overvallen. Dat zijn nooit mensen die lekker in balans zijn. Het schijnt niet anders te kunnen.

Heb je eindelijk iemand die geruisloos een brandkast open zaagt, blijkt hij het alleen samen met zijn moeder te willen doen. Vaak wordt de film dan even stopgezet en zie je zijn bijnaam onder in beeld verschijnen: Jack ‘Motherchild’ Crazyburner.

De voorpret van iemands sloten vervangen is het grootst. Bedenken bij wie dat het hardst aankomt. Op mijn gevoel zeg ik: René Froger. Met zes stokbroden onder zijn arm, de nieuwe showpakken voor een show die nooit zal worden gegeven en dan dat verbaasde Erica Terpstrahoofd van hem, met een zinloze huissleutel in zijn hand.

Ik denk ook hard aan Sven Kockelmann. Puur op gevoel. Dat lijkt me iemand die zich daar niet bij neerlegt. Erben Wennemars, op zijn schaatsen, met zijn schaatspakkontje naar achteren, eindeloos rommelend aan zijn voordeur. Heerlijk.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden