Reza Kartosen-Wong Beeld Artur Krynicki

De VOC-mentaliteit is terug van nooit weggeweest

Plus Reza Kartosen-Wong

Vorige week waren we weer getuige van de schandelijke wijze waarop de Nederlandse overheid omgaat met nabestaanden van de vele Indonesische slachtoffers van Nederlandse oorlogsmisdaden gepleegd tijdens de zogenoemde dekolonisatieoorlog. Twee kinderen – inmiddels ook al 76 en 82 jaar oud – van mannen die in 1947 door Nederlandse soldaten waren vermoord, kwamen naar Nederland om hun verhaal te doen.

Op woensdag bezochten Andi Monji en Talle (in Indonesië hebben veel mensen slechts één naam) de commissie voor Buitenlandse Zaken waar SP-Kamerlid Sadet Karabulut hen ontving. Slechts twee andere leden van de commissie kwamen opdagen: Bram van Ojik (GL) en Sjoerd Sjoerdsma (D66).

Van de andere regeringspartijen VVD, CDA en ChristenUnie was niemand aanwezig. Ook waren er geen ontmoetingen met Mark Rutte, minister van BuZa Stef Blok of andere vertegenwoordigers van Buitenlandse Zaken. Na die beschamende vertoning op het Binnenhof volgde op donderdag een zitting van het Haagse gerechtshof – de reden waarom de hoogbejaarde Monji en Talle helemaal naar Nederland waren afgereisd.

In 2015 had de rechtbank geoordeeld dat Monji, Talle en andere kinderen van Indonesische mannen die zijn vermoord door Nederlandse soldaten recht hebben op schadevergoeding. Vanwege de ernst van de gebeurtenissen geldt de gebruikelijke verjaringstermijn niet, aldus de rechtbank. De Nederlandse Staat ging echter in beroep en stelt nu dat de zaken zijn verjaard, de kinderen zijn simpelweg te laat.

‘Te laat.’ Laat dat even op u inwerken. Monji was elf jaar toen hij moest toekijken hoe zijn vader, zittend in het gras met zijn handen in zijn nek, standrechtelijk werd geëxecuteerd. Een Nederlandse soldaat schoot hem door het hoofd.

Talle zag als peuter hoe haar huis in brand werd gestoken en haar vader werd meegenomen door Nederlandse soldaten. Niet veel later werd het levenloze lichaam van haar vader teruggebracht naar het dorp.

Ze zijn allebei getraumatiseerd door de moord op hun vader. Groeiden op in moeilijke omstandigheden omdat de kostwinner van hun gezin wegviel. Zijn getekend voor het leven.

De moordenaars van hun vaders zijn nooit vervolgd. En nu wil de Nederlandse staat deze nabestaanden ook nog beroven van de schadevergoeding van 20 duizend euro waar zij volgens de rechtbank recht op hebben. Omdat ze te laat zijn. Alsof het hier gaat om een onterechte verkeersboete waarvan de beroepstermijn is verstreken.

De Nederlandse staat lijkt te willen voorkomen dat ook andere kinderen van Indonesische slachtoffers van Nederlandse oorlogsmisdaden zich zullen melden voor schadevergoedingen. Waar mededogen en berouw passen, gaat de staat schaamteloos vol voor eigenbelang. Voor kille zakelijkheid in plaats van rechtvaardigheid en het nemen van verantwoordelijkheid. De VOC-mentaliteit is terug van nooit weggeweest.

Reageren? reza@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden