Patrick MeershoekBeeld Artur Krynicki

De vertrekkers van nu laten een blinkend Amsterdam achter

PlusPatrick Meershoek

Het is niet de gewoonte om exitgesprekken te voeren met de Amsterdammers die besluiten om de stad te verlaten, dus het blijft gissen naar de motieven van de 25.634 inwoners die sinds maart van dit jaar naar elders zijn vertrokken. Wat gaf de doorslag? De onbetaalbare woonruimte, het progressieve stadsbestuur, de nieuwe parkeertarieven of toch gewoon de leuke nieuwe vriendin die met geen tien paarden is weg te krijgen uit Nieuwegein?

De vertrekkers trekken de aandacht omdat er dit keer veel minder nieuwkomers tegenover staan. Mede als gevolg van het virus dat over de wereld waait, is de trek naar de stad grotendeels tot stilstand gekomen. Dat betekent dat de bevolking van Amsterdam voor het eerst sinds lange tijd weer is gekrompen. Er zijn er nog steeds 850.000 over en dat is ruim voldoende om Twister te kunnen spelen in het park, maar het is toch even wennen na tientallen jaren van groei.

Wat de krimp bijzonder maakt, is het feit dat Amsterdam het momenteel in veel opzichten heel goed doet. De stad heeft eerder te maken gehad met een grote uitstroom van bewoners, maar dat was steeds in tijden van verloedering en verval. In de jaren zeventig en tachtig bijvoorbeeld was de stad er echt slecht aan toe. Hele woonblokken waren verkrot, straten waren smerig en wie in het café naar de wc moest, liep grote kans daar een dode Duitse verslaafde aan te treffen.

Geen wonder dat veel Amsterdammers in die tijd hun boeltje pakten en vertrokken naar Alkmaar, Purmerend of Almere. Nu is de situatie totaal anders. Afgezien van hier en daar een verkruimelende kade ligt de stad er beter bij dan ooit. Een krotwoning is een zeldzaamheid geworden, en er worden miljoenen gestoken in het onderhoud van straten, pleinen en parken. Het water in de gracht is geen stinkende soep meer maar een heldere bouillon waarin kan worden gezwommen zonder angst voor volledig haarverlies.

De vertrekkers van vroeger lieten een puinhoop achter, de vertrekkers van nu een blinkende stad. 

Hoe zal het de laatste groep vergaan in hun nieuwe woonplaats? Van de vorige generatie is bekend dat menige mopperkont in de doorzonwoning worstelde met heimwee naar de rotstad. Overal in de polder doken daardoor niet-erkende Amsterdamse ambassades op: Ajaxvlaggen voor het raam, voeten vegen op een deurmat met drie kruizen en André Hazes vastgelijmd in de cd-speler.

Ontpoppen de nieuwe vertrekkers zich ook weer tot zulke voortreffelijke ambassadeurs van de stad? Alle reden om de mensen met waardering uit te zwaaien. Ik weet niet of de gemeentelijke organisatie het toelaat, maar het lijkt mij een mooi gebaar als een ambtenaar op de dag van vertrek nog even afscheid gaat nemen en de mensen veel geluk wenst namens iedereen. En daarna nog een stukje meerennen met de verhuiswagen, schreeuwend dat ze niet moeten vergeten even te bellen als ze veilig zijn aangekomen.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden