null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

De Van Gogh hing scheef, maar het kwam niet bij me op hem recht te hangen

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Jongste Dochter is met een vriendin op interrail.

Foto’s uit Parijs. Natuurlijk met de Eiffeltoren op de achtergrond. En de Sacré-Coeur.

Maar ze waren ook in het Musée d’Orsay.

Ik zag een schilderij van Vincent van Gogh. Sterrennacht boven de Rhône. Uit 1888.

‘Die streepjesschilder’, zoals Jongste Dochter hem noemt.

Mooi doek, ik heb het zelf nooit gezien. Musée d’ Orsay is zo’n museum dat mij bij een bezoek aan Parijs zich om de een of andere reden altijd ontwijkt, net achter een boom wegduikt, of aan de andere kant van een razenddrukke, niet over te steken straat ligt.

Volgende keer, zeg ik dan steeds, maar het is alweer vier jaar geleden dat ik er was.

Nou ja.

Van Gogh schilderde Sterrennacht boven de Rhône in Arles. Zoals hij daar meer beroemde schilderijen maakte. Bijvoorbeeld Het Gele Huis.

Het Gele Huis is nu te zien in de focustentoonstelling Dutch Heritage in het gebouw van de Hermitage (zoals het museum Hermitage Amsterdam na de breuk met Rusland wordt genoemd). Een ‘tijdelijke programmering met wereldberoemde publiekslievelingen’.

Het zijn bruiklenen. Het Gele Huis heeft er een korte reis op zitten, namelijk van het Van Gogh Museum op het Museumplein naar het museum aan de Amstel. Het is daar te zien tot en met 26 juni, daarna is het laatste zelfportret van Rembrandt, ter beschikking gesteld door het Mauritshuis in Den Haag, er te bezichtigen.

Ik ging kijken. Het Gele Huis is een alleenheerser. Het hangt, zonder concurrenten, in een grote zaal van het gebouw van de Hermitage. Als een soort kroonjuweel trekt het schilderij van 71 bij 91, 5 centimeter alle aandacht.

Het is het huis, aan de Place Lamartine, waar Van Gogh woonde. Op de benedenverdieping zijn atelier, op de eerste verdieping zijn slaapkamer (het linkerraam met de groene luiken), en de kamer waar Paul Gauguin logeerde.

Er viel meteen iets op.

Het Gele Huis hing scheef.

Een beetje uit het lood.

Het linkerdeel leek zwaarder dan het rechterdeel.

Vreemd.

Het leek de aanwezige suppoost niet te deren. Of hij zag het niet.

Misschien iemand van de schoonmaakdienst die toch even de lijst had meegepakt met een doekje?

Of een baldadige suppoost die niet heel erg van binnen de lijntjes kleuren houdt. Even spelen met de gewichtigheid.

Het kwam niet bij me op Het Gele Huis recht te hangen.

Wel kun je er met je neus heel dichtbij komen. Dat deed ik.

Hoe lang is het geleden dat iemand met een mes een schilderij heeft aangevallen?

Ik zag dat de luifel van het café links op het doek, naast Het Gele Huis, heel erg klodderig was geschilderd. Wat van veraf wat minder opvalt.

Van dichtbij is het alleen materie, dikke strepen verf. Een abstract schilderij in het schilderij. Prachtig.

Zou die topzware luifel er de oorzaak van zijn dat Het Gele Huis was verzakt?

Volgende week een keer kijken of de fundering is hersteld.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden