Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

De Uncle Junior’s van de wereld bestaan. En zijn irritant

Plus Massih Hutak

Ik kan iedereen aanraden om zo nu en dan eens een willekeurige aflevering van The ­Sopranos op te zetten en het diepgaande menselijk inzicht van bedenker David Chase tot zich te nemen. Neem bijvoorbeeld de eerste ­aflevering van het allerlaatste seizoen, Members Only, ­misschien wel de beste aflevering van de hele reeks.

Tony staat in het huis van zijn afgetakelde Uncle Junior vrolijk te koken, als de ooit zeer gerespecteerde maffiabaas en ­rechterhand van Tony’s vader in badjas en zonder kunstgebit in de keuken verschijnt en Tony neerschiet. Uncle Junior ­verwart Tony namelijk met Pussy Malanga, die hij in de pilot­aflevering al wilde omleggen, maar Tony zat hem toen dwars.

Of is het bewust? Hoe wreed en tragisch het ook is dat Uncle ­Junior uitgerekend Tony ­neerschiet (niemand anders kijkt meer naar de straatlegende om), ik voel vooral ontroering en medelijden met Uncle Junior. Hoe vaak ik die scène ook zie en hoe magistraal James Gandol­fini ook door de woonkamer van zijn oom kruipt, valt en weer opstaat om het alarmnummer te bellen dat zijn leven moet redden, het is toch de bange oom die na het schieten onmiddellijk weer naar boven rent en zich als een klein kind verstopt in de kast dat mij zo raakt.

Mijn vader heeft mij namelijk geleerd om conflicten met oudere mensen, vooral oudere ­mannen, te vermijden. Niet ­zozeer uit respect voor het ­leeftijdsverschil, maar vooral omdat sommige oudere mensen, met name oudere mannen, zo vastgeroest kunnen zitten in hun eigen gelijk of verongelijktheid dat ze niet in staat zijn te luisteren. Of te zien. Of zelfs te voelen. Laat staan te respecteren of te accepteren.

De eerste tekenen van dit ­gedrag vertonen zich vaak in de reflex dat, ongeacht wie ze voor zich hebben, ze de behoefte voelen om de wereld uit te ­leggen aan diegene. Daarna volgt de ontkenning van andermans erva­ring. En als het nog even kan wat feiten verdraaien, want dat komt hun punt ten goede en ja, dan is de waarheid ineens iets heel flexibels.

Natuurlijk zijn niet alle oudere mensen, zelfs niet alle oudere mannen, zo rancuneus en ­koppig. Verre van. De meesten zijn wijs, behulpzaam en lief. Maar de Uncle Junior’s van de wereld bestaan. En die zijn irritant.

Ik vind ze ook aandoenlijk. Als er ineens zo’n spreekwoorde­lijke opa voor je neus staat in een spreekwoordelijke muffe badjas en zonder kunstgebit in (wat niks uitmaakt als het om ­toetsenbordgangsters gaat) die een spreekwoordelijke revolver op je richt, is dat wel even schrikken. Sterker nog, zijn schot raakt en het doet pijn. Maar nog voordat jij kunt reageren, rennen zij alweer bang weg om zich te verstoppen in de slaapkamerkast. En dan wil ik ze weer knuffelen.

Ook al schiet je me nog zo vaak neer, ik zal altijd voor je blijven koken. En ik respecteer je. Maar zoals Jay-Z zei: ‘A wise man once told me don’t argue with fools. ‘Cause people from a distance can’t tell who is who.’

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden