Natascha van Weezel. Beeld Agata Nowicka

De twaalfjarige Natascha had ambitieuze dromen

Plus Natascha van Weezel

Bij het afscheid van de basisschool maakten we een jaarboek. Alle leerlingen schreven daarin een stukje over hoe zij hun leven voor zich zagen als ze later ‘oud’ waren. Ik had geen idee wat ik precies onder oud ­verstond, maar dertig klonk op dat moment al redelijk ­bejaard.

De twaalfjarige Natascha had ambitieuze dromen:

‘Als ik later oud ben, woon ik in het huis onder het ­appartement van mijn ouders in de Rivierenbuurt. Dat is lekker dichtbij, met het voordeel dat ik dan een grote tuin heb in plaats van een balkon,’ schreef ik. ‘Ik ben ­actrice, schrijfster of filosofe en probeer daarnaast de wereld te redden.’ Ook mijn privéleven zag ik duidelijk voor me: ‘Ik ben getrouwd met een leuke man en we hebben samen twee kinderen.’

Aanstaande vrijdag word ik drieëndertig. Van mijn kinderdromen is niet veel uitgekomen. Zo woon ik ­momenteel niet in de buurt van mijn ­ouderlijk huis, maar in een gehuurde studio van 25 ­vierkante meter op tweehoog-achter, zonder tuin of balkon. Op mijn twaalfde had ik natuurlijk niet kunnen vermoeden dat ik nu geen vader meer zou hebben en ook niet dat de huizenprijzen op zo’n idiote manier zouden stijgen. Laatst onderzocht ik wat een koophuis in de Rivierenbuurt tegenwoordig kost: ruim zes ton.

Ik heb geen echtgenoot en geen kinderen. Mijn werkzame leven komt nog het meest overeen met mijn ­kinderlijke idealen. Ik ben geen actrice of filosofe ­geworden en ik geloof dat ik er tot nu toe ook niet in ben geslaagd de wereld te redden. Maar schrijven is me wél gelukt. Al werk ik als zzp’er in plaats van in dienstverband – zoals ik als kleintje ongetwijfeld in mijn hoofd had. Het voordeel is dat je alle vrijheid van de wereld hebt. Het nadeel dat je af en toe je salaris bij elkaar moet schrapen, geen pensioen opbouwt en niet verzekerd bent tegen arbeidsongeschiktheid.

Achteraf gezien probeerde ik als kind het leven van mijn ouders te kopiëren: zij leerden elkaar kennen op hun achttiende, woonden al op hun dertigste in het ­ruime appartement aan de Amstel, hadden vaste banen bij grote kranten en praatten (met mij) nooit over ­salaris, verzekeringen of pensioen. De tijden zijn duidelijk veranderd.

Gelukkig verandert de definitie van ‘oud’ ook naarmate je opgroeit. Ik mag dan inmiddels bijna drieëndertig zijn, oud voel ik me allerminst. Hoewel ik tegenwoordig iets realistischer ben geworden, fantaseer ik nog steeds over een eigen huis, een mooiere wereld, een succesvolle carrière, een echtgenoot en kinderen. En dat zal ik blijven doen. Want dromen is het mooiste wat er ­bestaat.

Natascha van Weezel(32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden