Plus Column

De tequilaman en een hoopje hipsters

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Beeld Agata Nowicka

Het is weinig hippe cafés gegeven om ook echt een buurtcafé te worden, maar Podium Mozaïek is het ­gelukt. Op het zonnige terras waar ik een ochtend doorbreng, word ik omringd door een doorsnede van de buurt: hipsters, buurtmoeders en types met wie je beter geen ruzie kunt krijgen.

Ik neem net een slok cappuccino als ik een eind ­verderop een man de weg zie oversteken in een zwarte leren jas en een zonnebril die me doen denken aan The Matrix. Hij loopt recht op het café af, kijkt even om zich heen en bedenkt dan, net als ik een paar tellen eerder, dat een plek op de zachte bank het beste is.

"Mag ik jou gezelschap komen houden?" vraagt hij. Ik knik, glimlach - niet te amicaal, het zou niet te eerste keer zijn dan iemand aan me blijft plakken op een terras. Hij gaat zitten, benen wijd, armen gespreid over de rugleuning van de bank, alsof die en ik hem toebehoren.

Bij een jonge ober bestelt hij een biertje, een tequila, ­citroen en zout. De ober herhaalt de bestelling, met licht ongeloof in zijn stem. Waarschijnlijk doet de ­tequila hem, net als mij, denken aan examenreizen naar Salou. Zon, zee, zuipen. Maar hij zegt niks, loopt achter zijn schort aan het café in.

De man begint te bellen, in het Turks. Althans, dat vermoed ik, omdat het woord 'abi' vaak voorbijkomt. Hij gebruikt ook het Amsterdamse woord 'gap.' Hij blijft maar ratelen, ook wanneer de ober terug is met zijn ­bestelling. De jongen zet de glazen in volgorde van grootte voor hem neer: het glas bier, het shotglaasje met tequila, een schaaltje met een schijfje citroen en een zakje zout.

"Abi, wacht effe." Hij legt zijn telefoon op tafel, likt aan zijn harige hand, scheurt het zakje zout open en strooit de inhoud over de natte plek. Met een ferme beweging slaat hij de inhoud van het glaasje achterover. "Aaah." En dan in de telefoon: "Ben ik weer."

Dan spreekt de jonge vrouw rechts van mij me aan. "Kun je op haar letten, terwijl ik even naar binnen ren?" De vrouw wijst naar een meisje dat zoetjes ligt te slapen op de bank. Zonder op mijn antwoord te wachten dribbelt ze weg. Een kind krijgen was nog nooit zo makkelijk.

Ik kijk naar het meisje. Ze is een jaar of vijf, en een buikslaper - net als ik. Ze heeft haar vuistjes naast haar hoofd gelegd, haar sluike blonde haar bedekt de helft van haar gezicht. Vredig. Ze begint te smakken en mompelt iets onverstaanbaars. Als ze straks wakker wordt ziet ze mij, de tequilaman en een hoopje hipsters.

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden