Opinie

'De stad is niet alleen voor het feest'

De horeca krijgt vrij baan in de stad en wie er wat van zegt is een zeurpiet. Moet het stadsbestuur niet eens een rem zetten op al die feesten, vraagt Job van Amerongen.

Het Gerard Douplein in De Pijp op een zonnige dag Beeld Floris Lok

Waar het stadsbestuur de broodnodige visie op de veranderende stad ontbeert, gaat de stadskrant de discussie de komende weken aan. Driewerf hulde voor Het Parool.

De stad verandert geruisloos. Alsof het een natuurwet betreft. Het geld - het belang van economische groei en werkgelegenheid - lijkt te regeren. Het profiel van de nieuwe ingezetene van Amsterdam lijkt te zijn bepaald. Hij of zij mag zich zo veel mogelijk uitleven en hoeft zich maar in zeer beperkte mate beperkingen te laten welgevallen. Zij die de nieuwe stadsbewoner ten bate van het eigen woonplezier iets willen afremmen, worden in toenemende mate als zeikerds beschouwd die hun heil zouden moeten zoeken op de hei.

Het begrip solidariteit heeft zich op een onwenselijke manier verbreed. Het gaat allang niet meer om compassie met de zwakkeren in de stad. Van mij, inwoner van Amsterdam die de geneugten van het wonen in de stad graag gecombineerd ziet met enige waardigheid en rust, vooral nachtrust, wordt verwacht dat ik me schik naar de feestganger. En dus dreunt ver na middernacht vanuit de nieuwe horecagelegenheid in de straat achter mij keihard het 'hebben we het gezellig?' van de dj en het luide bevestigende antwoord van de klanten, de slaapkamer binnen. 'Eigenlijk niet,' moet het antwoord luiden.

Ik werk als verpleegkundige en de wekker gaat om zes uur. Verpleegkundige was ooit, samen met onderwijzer en politieagent, een professie die Amsterdam met voorkeur binnen de gemeentegrenzen gevestigd wilde hebben.

Waar je vroeger nog bewust kon kiezen voor wonen in 'een levendige en gezellige buurt', zoals de Noord-Pijp, lijkt 'levendigheid' nu de norm voor het Amsterdamse stadsleven. Overal waar vroeger vooral werd gewoond, wordt horeca uit de grond gestampt. 'Horeca met een buurtfunctie' hoor je vaak beweren, maar in de praktijk blijkt niets minder waar. Het gaat om vermaak met een grootstedelijke afname en grootstedelijk lawaai. De meerderheid vindt het leuk - is dat eigenlijk weleens gedegen onderzocht - en derhalve moet de minderheid zich schikken.

Gewaarschuwd
'Je had gewaarschuwd kunnen zijn, want het stond in het bestemmingsplan,' heb ik een politicus horen zeggen toen ik hem kond deed van mijn grieven. Als je bedreven bent in het zoeken naar de in kleine lettertjes neergeschreven wijzigingen van het bestemmingsplan in vaak slecht bezorgde huis-aan-huisbladen wel. Maar degene die kennis heeft van een breed gevoerde discussie over de verandering van buurtfuncties mag zich bij mij melden.

'Je kunt toch klagen en je teweerstellen tegen overlast,' hoor ik u denken. Inderdaad kunnen klachten gedeponeerd worden bij een groot aantal instanties: de lokale overheid, de politie, de uitbaters van de overlast veroorzakende horeca, zelfs een telefoonlijn waar je terecht kunt met aan horeca gerelateerde klachten. De ontvangst van die klachten laat zich verdelen in twee categorieën. De begripvolle - we zijn blij dat u dit meldt - en de 'minder begripvolle': u moet anderen niet in de feestvreugde willen beperken en niet zeuren. Gemeenschappelijke noemer? Er gebeurt niets.

Incidentele uitingen
Bovenstaande zou draaglijker zijn wanneer het om incidentele uitingen van feestvreugde ging. Evenementen en feestjes zouden op mijn tolerantie mogen rekenen, wanneer ze op incidentele basis plaatsvinden. Steeds vaker is er echter sprake van een doorlopende voorstelling, ook in de (voormalige) woonbuurten. Het leven mag immers elk moment gevierd worden, ook ten koste van het levensgeluk van een ander.

Ik verneem graag van mijn stadsbestuur of de visie inderdaad is dat er onbeperkt gefeest mag worden of dat er toch nog enige regulering in de uitingen van 'vrijheid blijheid' gaat plaatsvinden. Mocht dat laatste niet het geval zijn, dan is verhuizen een serieuze optie.


Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan. Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Job van Amerongen Beeld Eigen foto
Job van Amerongen

is verpleegkundige en woont in De Pijp.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.