Plus Column

De schoolgebouwenmarkt is net zo oververhit als de huizenmarkt

Lorianne van Gelder Beeld Linda Stulic

Ik heb een lichte Fundaverslaving. U misschien ook. Het is een veelvoorkomende afwijking van de moderne mens.

Door het bekijken van huizen leer je ook veel over jezelf. Ik kan bijvoorbeeld moeilijk door de inrichting van een huis heenkijken. Lelijk ingericht of een opknapper? Ik klik alweer verder. Zelfs als de binnenkant beeldig is en de buitenkant een gedrocht, scroll ik erlangs.

Inderdaad, voer voor psychologen.

Scholen worstelen ook met hun huis. En net als de woningmarkt, is de schoolgebouwenmarkt oververhit. Het pijnlijke is dat er ontzettend veel geld naar gebouwen gaat - de gemeente investeert 177 miljoen euro voor de periode 2016-2020 in de panden van basisscholen en nog eens 274 euro miljoen voor de middelbare scholen en het speciaal onderwijs -, maar toch zijn veel scholen smoezelig en afgeleefd.

Het lijkt ook niet altijd eerlijk te gaan: heeft de buurman ineens een nieuw gebouw gekregen, kijkt de andere school jaloers toe. De ene school stinkt naar urine, de ander heeft glimmende vloeren. Het Hyperion Lyceum krijgt een nieuw gebouw (het geraamte op Overhoeks is al klaar), terwijl de mavo verderop zucht en steunt in een afzichtelijke grijze bunker. Waarom die wel en die andere niet?

Zoals ik oppervlakkig kijk naar woningen waar ik niet ga wonen (ik wil nog helemaal niet verhuizen), zo zijn ouders ook gevoelig voor het gebouw waar ze hun kinderen straks naar school sturen.

Is het ene gebouw met horten en stoten uit de jaren tachtig gekomen, maar glimt en glanst het andere alsof het een lieve lust is: de keuze is snel gemaakt.

Vooral basisscholen die graag zouden mengen - 'verwitten', zo u wilt - hebben baat bij een nieuw gebouw. Juist esthetisch geobsedeerde yuppenouders vallen ook voor de buitenkant. Maar belangrijker nog: een school die een nieuw gebouw krijgt, heeft blijkbaar het vertrouwen van de gemeente. En dat is essentieel in de keuze voor een multiculturele buurtschool.

Niet zo lang geleden waren er regelmatig schoolgebouwen over. Totdat vastgoedslimmeriken en nieuwbouwcollectieven de parels in handen kregen en er gauw appartementen van maakten.

Bovendien kwamen er de afgelopen jaren zeker tien scholen bij, waardoor het aanbod aan onderdak krap werd. Zo kon het Fons Vitae Lyceum na de brand die de helft van hun pand onbruikbaar maakte, met moeite een vervangende locatie vinden.

Je zou de bouwwoede aanmoedigen en elke school een nieuw gebouw gunnen. Ware het niet dat onlangs bleek dat het aantal leerlingen niet gaat stijgen, zoals steeds was voorspeld. De gezinnen kunnen de Amsterdamse huizen niet meer betalen, nemen hun kinderen mee naar buiten de stad. Basisscholen tellen al minder kleuterklassen.

Straks staan er paleizen van schoolgebouwen, maar zijn de lokalen leeg.

Lorianne van Gelder
(1984) is verslaggever en onderwijsspecialist bij Het Parool. In haar column schrijft ze over onderwijs en opvoeding. Reageren? Lorianne@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden