PlusColumn

De rolmodellen in mijn leven

Theodor HolmanBeeld Wolff

Waren er voor mij Indische 'rolmodellen?' Spiegelde ik mij aan The Blue Diamonds of de Tielman Brothers? Of wilde ik net zo zijn als de Nederlands Indische schrijver Tjalie Robinson?

Nee!

Mijn rolmodellen waren The Beatles, Bob Dylan, en toen ik ouder was, wilde ik Gerard ­Reve zijn.

Zou het echt zo zijn dat je je makkelijker of prettiger identificeert met iemand die jouw kleur heeft?

Ik ken heus wel wat Indische jongens. Die hadden geen andere Indische jongens, of Indische meneren of mevrouwen als rolmodel.

O ja, voor ik het vergeet. Ik had ook vrouwen als rolmodel. Daarmee bedoel ik niet vrouwen die ik aantrekkelijk vond en met wie ik het weleens een keer of duizend had willen doen (Brigitte Bardot!), maar vrouwen die ik imiteerde en bewonderde om hun intellect. Simone de Beauvoir bijvoorbeeld. Ik hield van haar boeken. Mensje van Keulen vond ik fantastisch. Ook kocht ik de platen van Joni Mitchell, Joan Baez...

Wat is een rolmodel precies? Iemand die je wilde zijn? Iemand die je nadeed? Ik had leraren - ik denk hier aan Frits Roeper op het Amsterdams Lyceum - over wie ik dacht: zo wil ik ook worden, zo'n boekenkast wil ik ook hebben, en zo van literatuur genieten en praten wil ik zeker. Met elk nieuw boek dat hij ons liet ­lezen, opende hij werelden die ik daarvoor niet kende.

"Maar je had geen zwarte rolmodellen!"

O nee? Zeker wel! James Baldwin was een held, want ik vond hem op Gerard Reve lijken. En ik zou deze column kunnen vullen met namen van zwarte mensen die ik had willen zijn. Van Robert Johnson tot B.B. King, van Buddy Boy Hawkins tot Jimi Hendrix. Om hun kleur? Nee, om hun muziek.

Ik geloof niet dat zwarte voetballers geïnspireerd worden door zwarte voetballers. Ik denk dat zwarte, Marokkaanse, Turkse en Nederlandse voetballers geïnspireerd raken door Messi.

Dat gezever over rolmodellen en kleur. Het is een misverstand en het is ook niet waar. Oprah Winfrey is voor iedereen die bij de televisie wil een rolmodel.

En waarom zou je maar één rolmodel hebben.

Ik heb er honderden. Er zijn ook rolmodellen gestorven. Er waren er ook die een tijdje met me meeliepen, die me op weg hielpen en van wie ik afscheid nam. Een model blijft namelijk een vereenvoudigde afspiegeling van de werkelijkheid.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden