Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

De raamprostituee en ik doorbraken een Wallencode

PlusJessica Kuitenbrouwer

Op 1 juli ging ik expres niet de Wallen op. Niet alleen was ik jarig en moest ik schrijven en regende het die dag, ook dacht ik: die vrouwen hebben toch niks aan mij. Ik zou niks bij ze kopen, dus waarom dan bij ze langsgaan?

Ik had natuurlijk langs de bordelen kunnen lopen en mijn duim omhoog kunnen steken. Ik had ‘Fijn hè?’ en ‘Welkom terug!’ kunnen roepen vanaf mijn kant van het raam, maar daar zag ik het nut niet van in. Hoewel ik best mijn solidariteit met de sekswerkers had willen laten zien, was dat duidelijk niet de manier geweest. Juichen voor de eerste klanten die weer aankloppen, zou me waarschijnlijk door zowel de prostituees als deze klanten niet in dank zijn afgenomen en leek me vooral bad for business.

Stilletjes staan gluren was al helemaal geen optie. Al had ik dan alleen maar dingen gedacht als: ‘ik ben blij dat jullie weer aan het werk kunnen’ en ‘wat fijn dat de buurt weer tot leven komt’, dan nog was mijn aanwezigheid storend geweest.

In plaats daarvan bleef ik het grootste deel van de dag thuis en wandelde ik met de hondjes expres de andere kant op, de Joodse buurt in. Daar keek ik naar de uitgelaten sportschoolhouders en hun clubleden, die opgewonden voor de deur stonden te wachten totdat hun timeslot zou beginnen. Naar de grijnzende sporters, die met rode wangen weer het gebouw ­uitliepen en fluitend op de fiets stapten. De parallel tussen dit beeld en wat zich, naar mijn verwachting, een paar straten verderop voltrok, ontging me natuurlijk niet, maar daar besloot ik niet te veel ­aandacht aan te besteden.

Ik vierde mijn verjaardag, ging zelf voor het eerst weer naar een spinningklasje en dacht eigenlijk niet meer aan het her­openen van de bordelen, totdat ik dit weekend min of meer per ongeluk oog­contact maakte met een raamprostituee. De ontmoeting was volkomen vanzelfsprekend en compleet ongemakkelijk tegelijk. Ik stak mijn hand omhoog, zij knikte naar me en toen liep ik weer door. Het was zo’n doodnormale interactie die je hebt met mensen die je van gezicht kent, maar toch merkten we allebei dat we een Wallencode hadden doorbroken.

In de lege ramen riepen de sekswerkers de afgelopen maanden met een postercampagne om aandacht voor hun schrijnende situatie, maar nu ze zelf weer in de peeskamer staan, blijkt dat ze toch meer gebaat zijn bij discretie en gaan de barokke rode gordijnen op de Wallen een voor een weer dicht.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden