Opinie

‘De raambordelen op De Wallen zijn niet het probleem, maar de bezoekers’

Drukte en overlast op de Wallen: wat moet Amsterdam doen? Vooral niet te veel meegaan met de onderliggende emoties, stelt Mariska Majoor, oprichter van het Prostitutie Informatie Centrum.

Beeld Amaury Miller

Raadslid Marianne Poot van de VVD diende afgelopen maand een initiatiefvoorstel in met ‘tien maatregelen om de balans op de Wallen te herstellen’. Binnenkort wordt het besproken in de gemeenteraad. Het voorstel gaat voornamelijk over de aanpak van drukte en overlast in het Wallengebied maar spreekt ook over de reputatie van Amsterdam in het algemeen, het coffeeshopbeleid en veranderingen met betrekking tot de raamprostitutie.

Een lange tijd is er al discussie over de Wallen, dat zal u niet zijn ontgaan. Steeds met een andere aanleiding. De afgelopen jaren waren het misstanden die in de buurt zouden plaatsvinden; nu is het de overlast van toerisme dat reden zou moeten zijn tot sluiting of verplaatsing van de erotische branche en het drastisch uitdunnen van de coffeeshops.

De buurt kreeg al verschillende termen naar het hoofd geslingerd: afvalputje van de stad, onder elke steen zit ongedierte, een jungle en ineens ‘is raamprostitutie niet meer van deze tijd’.

Het is niets nieuws. Al eeuwen wijzen er verwijtende vingers naar Amsterdam als zijnde een onzedelijke stad waar het kwaad hoogtij viert. Dat had altijd al betrekking op het stukje stad dat we tegenwoordig de Wallen noemen. De buurt heeft daar goed op kunnen gedijen want hoe spannender en gevaarlijker het lijkt, hoe populairder iets wordt. Die populariteit in combinatie met een reislustige wereld die veel te goedkoop kan vliegen en slapen, lijkt zich nu helaas tegen de Wallen te keren. Ze doet niets verkeerd maar moet toch boeten.

Ik ben altijd trots geweest op de reputatie van Amsterdam, ooit de meest vrije stad ter wereld genoemd. Waarom zijn de Wallen een buurt waar Amsterdam zich voor zou moeten schamen, als het juist een bewezen succes is voor integratie van maatschappelijk moeilijk liggende onderwerpen die elders in de wereld tot onveiligheid, geweld en andere problemen leiden, maar hier samen zijn gesmolten met het zogenaamde ‘gewone en respectabele leven’?

De reputatie van een stad groeit op natuurlijke wijze gedurende de tijd, dat kun je niet afdwingen aan de tekentafel zoals nu geprobeerd wordt. Socioloog Laurens Buijs noemt dat zo mooi: ‘De sociale stof die gevormd wordt door historie, identiteit en authenticiteit.’

De Wallen zijn daar het ultieme voorbeeld van. Het is het hart van de stad. Waar Amsterdam zo’n beetje is ontstaan en waar ontwikkelingen in de maatschappij bijna parallel aan lijken te lopen. De Wallen als spiegel van de maatschappij. Waar vroeger mensen kwamen wonen omdat je er, in de woorden van oud-wijkagent Joep de Groot, ‘een beetje kloten kon’ maar waar tegenwoordig alleen maar over wordt geklaagd.

Raambordelen

Romantiseer ik de Wallen? Misschien. Maar het is maar net hoe je de dingen ziet en beleeft. Drukte en overlast aanpakken van bezoekers zou niet ten koste mogen gaan van de mensen en bedrijven die voor het grootste deel verantwoordelijk zijn voor de sfeer en die ‘sociale stof’; die voor zovelen aanleiding is of is geweest om in de buurt te gaan wonen of haar te bezoeken.

Of de tijd van raambordelen voorbij is, is aan sekswerkers en verder aan niemand. Als bezoekers zich misdragen en bewoners daar last van hebben, dan moeten die bezoekers erop aangesproken worden. In plaats daarvan is er een lobby om de raambordelen en coffeeshops te sluiten of te verbannen naar de rand van de stad.

Vanwege een vermeende slechte reputatie en omdat mensen rustig willen slapen, lijkt de buurt stukje bij beetje geboetseerd te worden tot een maatschappelijk en politiek verantwoorde ‘voormalig ruige buurt’. Ik vind dat pijnlijk om te zien en heel erg ‘on-Amsterdams’.

De Wallen zonder raambordelen en rafelranden zijn wat mij betreft geen Wallen meer. Mocht die dag ooit komen: wat zegt dat dan over Amsterdam?

Reageren? 
Dat kan via hethoogstewoord@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden