Column

De publieke omroep is zoiets als kijken naar de wedstrijd Almere-RKC

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman Beeld Het Parool

Tijdens de 'feestdagen' (kerst en oud en nieuw zijn de enige dagen waarop ik haat voel) heb ik voor het eerst, ik denk gedurende mijn bewuste leven, geen televisie gekeken.

Ik keek wel televisie, maar dan series op Netflix - is 'netflixen' al een werkwoord? Of ik keek naar de BBC. Ik heb ook even naar het Franse TV5 gekeken en ik volgde een talkshow op een van de Duitse zenders.

Maar de Nederlandse publieke omroep sloeg ik over. Was dat een politiek statement van mij? Ach, nee, niet zo. Nee, ik vind onze publieke omroep niet echt van deze tijd. Het is te veel een staatsomroep, maar het is een ruif waar ook ik uit heb gegeten; goedbeschouwd is het een reclamebedrijf met te veel macht, maar als het kwekt naar behoren, dan kijk ik wel.

Maar ik had domweg geen zin meer in de publieke omroep. Dat leek me veelzeggend.

De publieke omroep is zoiets als kijken naar de wedstrijd Almere-RKC uit de Jupiler League, terwijl je elders op de televisie de wedstrijd Manchester United-FC Barcelona kunt zien.

Het is misschien te flauw en te clichématig om te zeggen dat de publieke omroep saai is, maar in vergelijking met de BBC of de WDR gaat er totaal geen inspiratie meer van uit. De hoge kijkcijfers worden gehaald door programma's die de indruk wekken dat ik ze al honderden keren heb gezien of waar ik echt niets aan vind. Zelfs de Belgische zenders lijken mij waardevoller.

Ik zie voortdurend dezelfde koppen. Ik mag dan zuur zijn, maar op de buis zie ik verschrompelde augurken hun amechtig tandeloze betogen snateren.

Zelfs de oudejaarsconference van Herman Finkers die ik volgens drie miljoen anderen gezien moest hebben, zag ik later op mijn computer - en ik vond hem leuk. Maar toch keek ik toen Herman 'live' was naar Making a murderer, een documentaireserie die me tot op de dag van vandaag bezighoudt, en Fargo, de eerste serie die geweldig knap geschreven en geregisseerd is.

Wat me als kleinburger ergert, is dat ik via mijn belastingen kijk-en-luistergeld betaal voor die publieke omroep - het is een bekend probleem. Ik snap het wel, maar het voelt aan als iets doneren aan een hopeloze zaak. Een gedwongen vorm van liefdadigheid. Opgelegd masochisme.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden