Plus

De printer is de aannemer van ieder huiskantoor

Thomas Acda Beeld Wolff

Prachtige column, al zeg ik het zelf. Tevreden glim ik over mijn laptop de tuin in. Het is een stukje, mijmer ik. Een column staat bol van meningen en ik ga liever voor de problemen van alledag van de Amsterdammer. Belangrijk, een mening en dat iedereen daar dan weer wat van vindt, maar het vermoeit me ook zo.

Blaat blaat, bèh.

De zon valt op de gevallen bladeren die nu schitteren als een gouden schat in een avonturenfilm. Enfin, op send drukken en koffie halen boven.

Send. Niets. Ja, een agressief vierkant vult mijn scherm.

'Bericht kan niet worden verstuurd via de server iCloud.'

Sorry?

Er staat letterlijk: 'From address is not one of your addresses.'

Jazeker wel! En al heel lang ook.

Nog een keer send.

Een machine kan zich per slot van rekening vergissen. Zelfde reactie. Probeer later, zegt ie. Maar dat kan niet. Later heb ik wel wat anders te doen. En nu?

Ik staar weer de tuin in maar het goud is dof geworden.

Printen en erheen fietsen? Als ouderwetse kopij? Geef me dan maar meteen een postduif, bind ik het wel aan haar poot en laat ik haar vrij uit mijn torenkamer. Bovendien, de printer is de aannemer van ieder huiskantoor. Hij neemt de klus aan en daarna hoor je vrij lang niets meer van hem.

Ik druk op print, een hoopvol geluid klinkt op, hij heeft de klus aanvaard, en verder niets. Een lijntje dat heen en weer beweegt op het schermpje. Voor 290 euro heb ik een lijntje gekocht. Dat moet goedkoper kunnen in Amsterdam.

Het gaat me toch niet gebeuren dat ik dit stukje met de hand moet overschrijven? Kan ik dat nog wel? Ik denk niet dat ik meer dan tweehonderd woorden per jaar met de hand schrijf. En daarvan is dan 100 keer mijn handtekening voor de creditcard.

Ik bel mijn computermannetje. Op hoge toon, alsof het zijn schuld is dat ik niet kan mailen. Hij vraagt op nog hogere toon of ik de rekening gezien heb van de vorige keer dat ik hem nodig had.

Ik overweeg een slechte verbinding door een tunnel te ­faken, maar omdat dit zou impliceren dat ik achter het stuur aan het mailen ben zeg ik dat ik hem juist wilde betalen. Nu faket híj een slechte verbinding.

Ik kijk de tuin in. Waar is mijn goud?

Ik ben een Amsterdammer met een probleem van alledag. Met een uitgesproken mening over apparaten, maar die opschrijven zou niet netjes zijn. En bovendien: hoe krijg ik het in de krant?

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden