Plus Column

De Primark verandert je in een koopziek persoontje

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Toen ik op NU.nl las dat Primark een flagshipstore - Engels voor belachelijk grote winkel - had geopend op het Damrak, ging er een rilling door mijn lijf.

Ik was weleens in een Primark geweest, natuurlijk - elke vrouw die zegt dat dat niet zo is, liegt - en daar had ik geen goede herinneringen aan overgehouden.

De Primark doet iets raars met je. Het verandert je in een koopziek persoontje. Dat begint al bij de ingang, waar iedereen, en dus ook jij, een winkelmandje pakt. ­

Zodra je het optilt, verandert dat in een soort gigantisch visnet. Dat sleep je vervolgens tussen de eindeloze rekken kleding achter je aan, om, zonder dat je het in de gaten hebt, het ding tot de nok toe te vullen met shit die je niet nodig hebt.

Ik herinner me een keer in London, ­Oxford Street, en een keer in het kleurloze Rotterdam Alexander. Mijn vriend roept dat ik die in Zaandam niet moet vergeten. Bij dezen.

Vooral die in London behoort tot een van mijn minst chique koopervaringen, omdat door de pond alle kleding, die toch al onder kostprijs wordt verkocht, nog goedkoper leek.

"Oh my god! Twee pond voor een T-shirt? Vet chill!" was mijn reactie. Terwijl die natuurlijk had moeten zijn: "Oh my god! Zo goedkoop? Dat kan toch helemaal niet?!"

Deze kerstgedachte ging door me heen, toen ik over de zogenaamde Rode Loper liep die er 's avonds door de kerstverlichting ineens een stuk minder smoezelig uitzag.

Naast C&A zag ik de grootste Primark van Nederland. Die oogde een stuk glimmender en opgeruimder dan de andere ­filialen waar ik was geweest.

Binnen sloeg ik de visnetten over en liet ik me meevoeren met de stroom. Ik hoorde een meisje zeggen dat het rustig was, vergeleken met de dag van de opening. Haar vriend keek haar met grote ogen aan.

Ik nam me voor in beweging te blijven. Nergens blijven staan. Niets kopen - ook al zegt Primark dat het bedrijf zijn leven, en dat van de werknemers in Bangladesh, heeft gebeterd.

Met de roltrappen omhoog. Overal glimlachende medewerkers in blauwzwarte truitjes. Op elke borst een button met de tekst: Happy to help.

In de hoeken zithoeken ingericht met gratis wifi voor de mannen.
Op de lingerieafdeling wees een tienermeisje naar een kanten gevalletje, waarin de modellen van Victoria's Secret ook altijd rondlopen.

"Dit vind ik echt supermooi," zei ze.

"Ja, dat wil ook. Als ik een vriend heb. Ooit," zei haar vriendin. Ze rolde haar ogen.

"Je moet er wel in geloven, anders gebeurt het nooit."

"I know," antwoordde haar vriendin.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden