Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

De poster van het Woonprotest opplakken was een Ruttiaanse meesterzet van Daniel Koerhuis

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

VVD-Kamerlid Daniel Koerhuis plakte een poster van het Woonprotest, morgen in het Westerpark, pontificaal op zijn kantoormuur. Het wekte veel begrijpelijke woede op, omdat het VVD-beleid dat Koerhuis hartstochtelijk uitdraagt juist de reden is van het protest. Toch was het een Ruttiaanse meesterzet. Dit doet de premier bij felle kritiek tenslotte ook altijd. Toen Rutte na de verkiezingen snoeihard werd aangevallen op de verrotte informatieverstrekking, riep hij direct dat hij altijd al voor een transparantere bestuurscultuur was geweest en daar heel radicale ideeën over had. Van die ideeën hebben we daarna niets meer gehoord, maar daar ging het ook niet om. Het doel was om de criticasters dood te knuffelen.

Ook Koerhuis bedient zich nu van dit magnifieke staaltje gaslighting. Je gaat aan jezelf twijfelen. Zijn wij nu gek? Zijn we soms te streng voor de VVD? Als Koerhuis zelf ook naar het Westerpark wil komen, is dat niet juist sympathiek? Nee, concluderen we algauw, maar de twijfel is dan al de publieke opinie binnengeslopen. Koerhuis dwingt de initiatoren en aanhangers van het protest om hardop te zeggen dat ze zijn steun niet willen. Vervolgens gebruikt hij dat om hen weg te zetten als linkse onrust­stokers die weigeren samen te werken en uitsluitend geïnteresseerd zijn in het uiten van frustraties, niet in de oplossing. Het is belangrijk te beseffen dat de woede die hij oproept voor Koerhuis geen collateral damage is, maar juist het hoofddoel.

Het biedt hem een platform om het Woon­protest te framen als een protest tegen woningtekort, terwijl het een protest is tegen het gebrek aan toegang tot de woningmarkt. Een wezenlijk verschil. Door dit valse frame kan Koerhuis zijn eeuwige motto – ‘Bouwen, bouwen, bouwen!’ – blijven presenteren als heilige graal. Maar dat is een schijnoplossing.

Koerhuis’ partijgenoot Stef Blok jaagde er als minister van Wonen een grove deregulering van de huurwoningmarkt doorheen. Hij moedigde internationale beleggers aan om sociale huurwoningen op te kopen. In tien jaar Rutte stegen de huurprijzen met 35 procent. De verhuurdersheffing kost de woningcoöperaties nog altijd miljarden, terwijl huisjesmelkers en speculanten fiscale voordelen blijven genieten. Er is geen huurplafond in de vrije sector, geen zelfwoonplicht, maar wel een ‘jubelton’.

Deze week nog opperde Koerhuis’ partij­genoot Arjen Maathuis uit Almelo dat het aantal bijstandsontvangers in zijn gemeente moest worden teruggebracht door sociale huurwoningen te slopen. Om het aantal verkrachtingen tegen te gaan zal Maathuis binnenkort vermoedelijk voorstellen de helft van de vrouwelijke bewoners uit Almelo te verwijderen.

De VVD’ers die zeggen dat het protest tegen hun beleid de zaken simplistisch voorstelt, spreken in zekere zin de waarheid. Binnen hun ideologie heeft de overheid immers maar een beperkte invloed op de markt. Door, net als bij het klimaat, te hameren op de onhaalbaarheid en onuitvoerbaarheid van radicaal politiek ingrijpen, probeert men ons ervan te overtuigen dat een broodnodige paradigmaverschuiving onmogelijk is. Het doel is ons net zo lang te blijven gaslighten tot we moedeloos opgeven. Maar we zijn pas net begonnen.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden