Plus Column

De Pontsteiger: de lawaaiige landmark aan het IJ

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort

Het is niet fraai, leedvermaak, maar gelukkig leven we in een tijd waarin we ook onze minder gunstige eigenschappen als onderdeel van de hele mens dienen te aanvaarden. Ik kon me dus onbezwaard verkneukelen over het nieuws dat bewoners van het onlangs opgeleverde peper­dure appartementen­complex de Pontsteiger gebukt gaan onder een ernstige vorm van geluidhinder.

Een kale huur van een kleine 2000 euro blijkt geen garantie voor een leven zonder kabaal. Het doorspoelen van de wc, het aanzetten van de stofzuiger, een dichtslaande deur: alle dagelijks handelingen van de buren klinken luid en duidelijk door in de woningen. Een jonge vrouw vertelde dat zij, door burengerucht gedreven, geregeld de nacht elders doorbrengt om even te kunnen bijslapen.

Dat de klagers hun verhaal ­deden in de krant Cobouw, onderstreepte de ernst van de situatie. De collega's die daar werken hebben een zwak voor stampende heimachines en draaiende cementmolens. Zij ­laten hun oren heus niet hangen naar de mensen met een hoogsensitief gehoor die al naar het meldpunt bellen om aangifte te doen van een koerende duif op het balkon.

Nee, hier is echt iets aan de hand. Vervelend voor de bewoners, maar ook voor de makers van het prestigieuze gebouw in het IJ. Zij kregen juist veel lof toegezwaaid. Vorig jaar nog kreeg de bouwcombinatie een internationale prijs voor zijn innovatieve aanpak om de Pontsteiger te bouwen aan de hand van een virtueel ontwerp. In dat virtuele ontwerp was het dag en nacht doodstil geweest.

De huidige onvrede van de bewoners doet ook wel enigszins afbreuk aan de ingebouwde symboliek van het complex.

Met de Pontsteiger wilde de stad een vlag planten aan de waterkant. De negentig meter hoge landmark is de architectonische vertaling van Queens We Are the Champions, een indrukwekkend bewijs van de groei en bloei die Amsterdam momenteel doormaakt.

Dat uitgangspunt van stedelijk machtsvertoon maakt de Pontsteiger ook omstreden. Een volk dat leeft, bouwt aan zijn ­toekomst, en zeker in tijden van economische voorspoed is er een onbedwingbare neiging om daarbij groots uit te pakken.

Maar er zijn ook mensen die vinden dat de hemelbestormers in hun dadendrang te weinig reke­ning houden met de stad zoals die zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld.

De akoestische problemen in de Pontsteiger houden de ­liefhebbers van het oude Amsterdam op gelijke hoogte met de mensen die niet kunnen wachten op de toekomst. De laatste groep kan wegdromen bij de aanblik van de architectonische en bouwkundige topprestatie. De eerste groep kan zijn hoofd schudden en opmerken dat als de buurman een plasje doet, je het twee deuren verder kunt horen klateren.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.