Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

De plantjes­bandiet is terug van weggeweest

PlusJessica Kuitenbrouwer

Driekwart jaar geleden vond ik een aanplakbiljet in de steeg. Het A4’tje hing tegen een lantaarnpaal, netjes in een plastic mapje gestoken. In krassige blokletters stond er een boodschap op: ‘Wij zien je heus wel, dief! Hou op onze plantjes te stelen.’

Onder de tekst een pixelige foto van de dief in kwestie: een onscherpe gedaante op een scootmobiel. In het stalen mandje voorop het voertuig zitten plantjes, met de wortels ontbloot. Naast de scootmobiel ligt losgekomen potgrond.

Onder de wazige foto liepen de blokletters verder: ‘Dit is diefstal! Als je hier niet mee ophoudt, gaan we naar de politie.’ Een bewoner van de steeg vertelde me dat de dief al meerdere malen ’s nachts zijn geveltuin had leeg gejat. Hij was het zat en dus had hij vanachter zijn slaapkamerraam de wacht gehouden tot de dief verscheen en hij hem kon betrappen. Hij maakte vanaf tweehoog de wazige foto als bewijs van de misdaad en printte het affiche. Een dreigement was het volgens hem niet te noemen, wel een waarschuwing.

Het leek zin te hebben. Maandenlang werden de geveltuinen met rust gelaten en groeide er een vrolijke verzameling bloemetjes in de smalle steeg. Als ik er langs liep, dacht ik nog weleens aan die poster en de dief, die we thuis de plantjesbandiet waren gaan noemen. Dan vroeg ik me af of de plantjesbandiet nu een andere buurt onveilig aan het maken was en of we hem ooit terug zouden zien. Want een bandiet zou natuurlijk geen echte bandiet zijn als hij zich zou laten intimideren door zo’n stukje papier aan een lantaarnpaal.

Flash forward naar deze week. Op een vroege ochtend merk ik dat er in de steeg iets mijn sandalen in stuift: potgrond. Ik kijk om me heen en zie her en der grote gaten in de beplanting van geveltuinen. Overal ligt losse grond.

Ik kijk naar de lantaarnpaal, waar opnieuw het portret van de plantjes­bandiet aan hangt. Dezelfde poster, maar omrand met verse tape. Ik bekijk hem nog eens goed. Het werkelijke uiterlijk van de plantjesbandiet is er niet uit te ontwaren, daarvoor is de kwaliteit van de foto te slecht. Wel meen ik een zekere grijns te zien op zijn gezicht, plezier, een trotse rechte houding, en valt me op dat het beeld een beetje bewogen is, waardoor de scootmobiel extra snel lijkt weg te rijden. Dit is duidelijk een foto van iemand die even lekker stout is geweest en hier voor­lopig nog niet mee op zal houden.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden