Plus Column

De plantenliefhebbende sjamaan bij het Amstelstation

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Bij mijn opa en oma kwamen ­vroeger weleens ouders met huilbaby's en slechte slapers op bezoek die ze dan behandelden met glaasjes water, lucifers en Koranteksten. Of zij in de categorie 'sjamaan' vallen weet ik niet, maar van de week kwam ik er ineens een tegen, een sjamaan, zomaar op straat.

Pal tegenover het Amstelstation liep een man met in de ene hand een snoeischaar en in de ­andere zijn fiets. Af en toe zette hij de fiets op de standaard, boog voorover, stak zijn armen en hoofd in de berm, om vervolgens met een paar groene stengels weer tevoorschijn te komen.

Die schikte hij in de gigantische groene bossen die uit zijn fietstassen staken, groter dan de ­wielen. Zijn fiets piepte een beetje, maar klaagde verder niet, zoals een goed lastdier betaamt.

Die plant die de man verzamelde deed me denken aan het onkruid dat inmiddels uit mijn ooit voor munt bedoelde plantenbakken op mijn balkon groeit. Dat heeft namelijk ook bloemetjes, al waren deze niet wit maar paars, ook de stengels waren vele malen langer. Hoe dan ook, het moest iets bijzonders zijn, dacht ik,­ ­anders neem je op een maandagmiddag niet de halve berm mee naar huis.

Toen de man weer eens met zijn hoofd bovenkwam, dit keer met een paar schrammen op het voorhoofd, vroeg ik hem wat hij met al dat groen van plan was. Hij schoot onmiddellijk in de verdediging.

"Dit mag wel hoor," zei hij, terwijl hij de plant tegen zich aanhield, "zolang je hem er niet met wortel en al uitrukt, groeit ie gewoon terug. Je moet dan wel een jaar wachten, dat wel, maar in september is ie er weer, net zo groot en mooi als nu. Bijvoet is gewoon een soort onkruid eigenlijk, het groeit overal, en het heeft een geneeskrachtige werking. Ik leg het thuis rond een boom."

Daarna vertelde hij dat hij een sjamaan is, al sinds hij vele jaren geleden ziek werd. Toen werd hij gevoelig voor aura's, en werd hij zich bewust van de ziel van planten en mensen. ­

Normaal gesproken zou ik daar lacherig over doen, ware het niet dat Jop - zo heet hij - heel erg van bloemen en planten houdt. Net als ik, alleen weet hij tenminste hoe ze heten. Bovendien was daar het stemmetje van mijn oma, dat zei: niet spotten met geesten en zielen. En dus ook niet met Jop.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden