Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

De plakkerigheid van al die telemarketeers

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

Afgelopen week was zonder twijfel mijn geluksweek. Eerst kreeg ik een e-mail dat ik vrijwel zeker in een loterij een grote prijs zou winnen als ik even snel wat lootjes zou aanschaffen. Vervolgens werd ik deelgenoot gemaakt van een erfenis na het overlijden van een mij onbekende achteroom in Bahrein, waarvan ik de miljoenen terstond zou ontvangen na overmaking van een klein geldbedragje naar de notaris. En ten slotte was ik zo fortuinlijk dat een onbekend financieel bedrijfje mij uitnodigde te investeren in een appartementencomplex aan zee in het pittoreske Bur­kina Faso – wat, als je iets verder kijkt, helemaal niet aan enige zee grenst en waar bovendien al dertig jaar gewelddadige ­conflicten heersen.

Zouden de afzenders van dergelijke e-mails nu echt zo dom zijn dat ze geloven dat mensen in deze onnozele oplichterij geloven? Of zou er toch een ‘markt’ zijn waarbij zo nu en dan iemand erintrapt en klakkeloos geld overmaakt naar deze charlatans? Vooralsnog vind ik het vooral irritant dat mijn inbox voortdurend vol zit met derge­lijke pulpmails.

Nog grotere ergernis komt van die voortdurende telefoontjes van telemarketeers. Binnen drie seconden weet je al dat je een van die gebakkenluchtverkopers aan de lijn hebt, want ze beginnen allemaal hetzelfde: “Een héle goedemorgen…” Zou dat de verplichte openingszin zijn, die ze gedwongen moeten instuderen op de kletspraat-marketingacademie? Het tijdstip van het telefoontje – standaard tijdens het avondeten of zondagochtend om tien uur, want dan hebben ze meer kans dat je opneemt – doet de irritatie alleen maar toenemen.

Je kunt waarschijnlijk pas ­telefoonverkoper worden als je beschikt over een enorme dosis brutaliteit en het vermogen niet te luisteren naar de andere kant van de lijn. En als je een volledig on­begrip hebt van het woord ‘nee’. Verder helpt ongepast optimisme (“Ik mag u feliciteren met deze geweldige kans”), schaamteloze oneerlijkheid (“Nee hoor, ik wil u niets verkopen”) en neiging tot onbeleefde agressie (“Als u niet ingaat op dit aanbod, bent u echt heel dom”).

De plakkerigheid van telemarketeers doet niet onder voor die van tweesecondenlijm en al zeg je veertien keer dat je niet bent geïnteresseerd, ze blijven ongegeneerd aan je kleven, zodat je wel gedwongen wordt het gesprek bruusk te beëindigen. Waarbij tot overmaat van ergernis je nog als een kleuter wordt toegesproken dat je je kunt opgeven voor het ‘bel me niet’-register. Huh? Waarom zou ik actie moeten ondernemen om iets te stoppen waar ik helemaal nooit om heb gevraagd?

De overheid is er na vier jaar eindelijk in geslaagd de telecommunicatiewet te wijzigen, zodat deze ongewenste telefoontjes worden verboden. Of dat enig effect zal hebben, is de vraag, want ongewenste e-mails zijn nu al niet toegestaan volgens die wet, maar daar laten fake verkopers zich klaarblijkelijk nauwelijks door remmen.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden