null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

De pandemie heeft alle heersende verschillen vergroot, niets nieuws

PlusMassih Hutak

Deze lockdown moet natuurlijk in het teken staan van elkaar helpen. Hoe gek dat ook klinkt misschien, want daarvoor zou eigenlijk geen lockdown nodig moeten zijn, in een normale situatie. Maar wat is nog normaal?

In het voorjaar leerden we hoeveel Nederlandse huishoudens anno 2020 geen computer hadden of toegang tot het internet. Terwijl iedereen er maar van uitging dat alle gezinnen vanzelfsprekend konden overgaan op thuisonderwijs, werd eigenlijk een nieuwe periode ingeluid van vergrotende leer- en leefongelijkheid. Hier en daar werd een laptop uitgedeeld, wat supergoed was, maar het blijft een vis terwijl mensen een hengel nodig hebben.

Wat we ook leerden de vorige keer, was hoeveel mensen in het Nederland van 2020 onder de armoedegrens leven, ook vóór de pandemie. De bestaande voedsel- en kledingbanken hebben het zwaar en zijn overvraagd. Want laten we eerlijk zijn, de pandemie heeft alle bestaande problemen bloot­gelegd en alle heersende verschillen vergroot. In wezen heeft het ons niets nieuws laten zien.

Een van de belangrijke en meest schrijnende lessen was hoe pijnlijk duidelijk het werd voor hoeveel mensen, met name vrouwen en kinderen, school of werk een veilige plek is waar ze kunnen verblijven, zodat ze even niet thuis hoeven te zijn. Of ­hoeveel jonge én oude mensen meteen in een sociaal isolement en in eenzaamheid geraakten. Gelukkig ontstonden er zowel toen als nu initiatieven die hen te hulp schoten. Op Instagram kwam ik bijvoorbeeld op het account van het Bel Me Wel-Register terecht, dat gratis telefoongesprekken aanbiedt met een psycholoog. Of het genoeg is, weet ik niet. Maar dat het waardevol is, staat buiten kijf.

Voor mij persoonlijk was het schokkendste van alles misschien wel hoeveel mensen schrokken van al het bovenstaande. Het is paradoxaal. De schrik van mensen over de barre omstandigheden van de één leert over de bevoorrechte positie van de ander. Het is confronterend. Net als onze – en dit reken ik vooral mezelf aan –neiging om binnen de extreem beperkende situatie onmiddellijk te zoeken naar manieren om door te kunnen met alle afspraken van de oude wereld. En als het echt niet anders kan dan uitstellen of zelfs annuleren, voel ik me gelijk schuldig.

Geïnternaliseerd kapitalisme, waarbij alles in dienst staat van productiviteit en meetbare prestaties, is een bitch. En dus moeten we deze periode gebruiken om los te laten enerzijds en meer dan ooit vast te houden anderzijds.

Stop met alles. Help mensen. Hoe dan ook, waar dan ook. Deel eten uit. Deel kleding uit. Geef bijles. Ga bij mensen schoon­maken. Ga met mensen praatjes maken op een verantwoorde manier. Of doe het meest radicale dat een mens kan doen binnen dit imploderend kapitalistisch systeem: zorg voor jezelf. Hou van jezelf.

Het is oké.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden