Erik Jan Harmens. Beeld Artur Krynicki
Erik Jan Harmens.Beeld Artur Krynicki

De overval van de eeuw, daarna: racen als antilopen voor de leeuwen uit

PlusErik Jan Harmens

Vorige week woensdag pleegde een groep mannen een overval op een waardetransport bij een edelmetaalbedrijf in Amsterdam-Noord. Het lijkt langer geleden, omdat de steekpartij in De Pijp van vorige week vrijdag verser in het geheugen ligt. De ene rampspoed verdringt de andere.

Er is een video gemaakt door een bewoner van de Meeuwenlaan waarop te zien is hoe de groep mannen de buit inlaadt, terwijl een medeplichtige met een machinegeweer de wacht houdt. Er komt een Canta aan die erlangs wil; de bestuurder had de mannen wel gezien, maar dacht dat ze een actiefilm aan het opnemen waren. Pas toen er in de lucht werd geschoten, viel het kwartje. Daarop wilde ze rechtsomkeer maken, maar dat lukte niet meteen: ze moest één keer steken. De man met het wapen keek ernaar alsof hij op een klapstoel op de camping voor zijn bungalowtent zat en de nieuwe buren gadesloeg die hannesten met een haring.

Uiteindelijk stuift de bende weg in een Porsche Cayenne en twee Audi’s. Twee rijden naar Broek in Waterland, om aldaar in andere, minder opvallende auto’s over te stappen. Er zijn dashcambeelden gemaakt door iemand die op die bewuste woensdag over de N247 de boeven tegemoetreed. Je ziet het gebruikelijke verkeer en het regent, er is dus veel opspattend water en het geluid van natte banden. Dan ineens de Porsche, die, doordat hij op topsnelheid rijdt, een geluid met een veel hogere frequentie maakt dan zijn medeweggebruikers. Vlak erachter een van de Audi’s, en vlak dáár weer achter minstens tien politieauto’s, alle met loeiende sirenes.

Ik moest denken aan een boek van Renate Stoute, de cultschrijver die 21 jaar geleden overleed. In 1987 bracht ze, nog onder haar oude naam René Stoute, een verhalenbundel uit, getiteld Jagers zijn wij, en ook prooi.

Dat zinnetje prevelde ik bij het bekijken van de dashcambeelden. Het ene moment denk je de overval van de eeuw te plegen, het andere moment race je als antilopen voor de leeuwen uit. Zo sta je nog als een baas een Canta te dwingen om straatje te keren, even later rij je op een provinciale weg over de busbaan, met de sterke arm der wet in je kielzog. De mens jaagt, en wórdt bejaagd.

In Broek in Waterland aangekomen werd een van de zes mannen in een schuurtje in de kraag gevat, vier renden een weiland in en een zesde verstopte zich in een kliko. Even moet hij hebben gedacht dat hij iedereen te slim af was geweest. Hij zou net zo lang in de rolcontainer blijven zitten tot de kust veilig zou zijn. Dan zou hij eruit klimmen, zijn pijnlijke ledematen rekken en strekken en zijn vrijheid tegemoetlopen.

Hij zag het helemaal voor zich, en toen ging het deksel boven hem open.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden