Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

De overheid moet zich niet bemoeien met speelgoed

Plus Theodor Holman

Waarom geef je een kind speelgoed?

Om twee redenen: om het rustig te houden en om het via de verbeelding iets te leren. Speelgoed is een middel om cultuur over te dragen.

Met speelgoed bouwen we een schijnwereld op. In die wereld ‘leven’ kinderen die geen kinderen zijn, bestaan er pistolen waarmee je niet kunt doden, en zijn er huizen van klein formaat waarin de nepvaders en -moeders, nepkinderen en dieren van plastic kunnen wonen. De eigenaar van het speelgoed mag een aantal jaren god wezen en de schijnwereld naar zijn hand zetten.

Tot het moment dat onecht echt wordt. Dan is het kind op weg naar volwassenheid.

Wat wij belangrijk vinden, dragen we onder meer over via het speelgoed, zoals we dat ook doen met verhalen die we vertellen of die in boeken staan. Nu luidt de stelling van minister Van Engelshoven: rolbevestigend speelgoed is slecht want leidt tot stereo­typen die de emancipatie in de weg staan.

Klopt dit?

Misschien. Maar stel, ik vind het moederschap de kroon op het vrouw-zijn. En tevens meen ik dat de vrouw goed moet zorgen voor de man en voor de kerk vrijwilligerswerk heeft te doen, waardoor zij de gemeenschap ten dienste is.

Is dan de opvatting niet gerechtvaardigd dat de overheid zich niet dient te bemoeien wanneer ik als speelgoed een pop geef die heel graag baby’s wil baren, stofzuigen het leukste vindt wat er bestaat, terwijl zij ook nog de soldatenpop van kopjes thee voorziet? De overheid moet zich niet met mijn opvoeding bemoeien.

Ik denk trouwens dat het allemaal onzin is.

Het leukste speelgoed had mijn katholieke vriendje. Hij bezat een miniwijwaterkwast en een miniwijwaterfont. Zijn ouders wilden dat hij priester werd. Als humanistisch kind deed ik gewillig mee met zijn missen. Ik mocht ook soms priester zijn. Geweldig. Vijfentwintig jaar later stond ik voor het gerecht wegens godslastering. En hij werd… militair.

Op de televisie zie ik weleens kinderen in een ver land waar het altijd oorlog is en die ­spelen met van stukken hout gemaakte geweertjes. Zou het sneller vrede worden als we die kinderen allemaal een voetbal en een kleurdoos geven?

Ik vrees dat die voetbal in hun verbeelding een kogel wordt en dat ze tekeningen maken van geweren, verbrande dorpen en losse ledematen.

Wat speelgoed is, moeten kinderen bepalen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden