Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

De ouder die heimwee heeft naar school

PlusMaarten Moll

Bekend verschijnsel: de ouder die heimwee heeft naar school.

Die van haar of zijn kind welteverstaan. (Dit wordt schaamteloos, ik waarschuw u maar vast.)

Woensdag was de diploma-uitreiking van Jongste Dochter.

Mijn laatste uur op haar middelbare school.

“Zal ik met je meegaan om je boeken in te leveren?” vroeg ik maandagochtend.

Ze keek me heel vreemd aan.

“Waarom?”

“Is het niet zwaar, al die boeken?”

“Dat gaat best, hoor.”

En daar ging ze. Ik keek haar na uit het raam. Op de fiets die we zes jaar geleden, toen ze naar de middelbare school ging, bij fietsenmaker Ric hadden gekocht. Ik herinner me een telefoontje van haar. Lekke band. Wat ze moest doen. Twaalf was ze. Ze droeg nog een bril.

’s Avonds, onder het eten.

“Hoe was het?” vroeg ik.

“Hoe was wat?” zei ze.

“Je ging toch je boeken inleveren?”

“O, dat was zo gebeurd, ik was binnen een minuut weer weg.”

“Maar het was de laatste keer.”

“Ja, en?”

“Ben je niet even door de school gedwaald?”

“Gedwaald?”

“Even kijken bij het lokaal waar je er voor het eerst werd uitgestuurd. Of waar die aardige aardrijkskundeleraar zat. Wim.”

“Pap, wat bedoel je?”

“Over een paar dagen zul je daar nooit meer zijn. Ga je het niet missen?”

Ze keek me aan. Ik was het kind.

“Ik geloof eerder dat jíj het gaat missen,” zei ze.

Ze gaf me een kus op mijn voorhoofd en verdween naar boven.

“En die aardrijkskundeleraar heet trouwens Henri.”

Even later stond ze weer voor me, mijn meisje, een stapel kleren over haar arm. “Wat zal ik aantrekken woensdag? Deze flared broek met dit topje, of deze lange jurk?”

De dweil in mij kwam naar boven. Ik vloog op haar af en hield haar heel lang vast.

Woensdag. Na de diplomaceremonie (bijna tranen) werden we door een achterdeur (coronamaatregel) de school uit geleid.

Ik keek nog even om me heen. Als in dat fijne huisje in de buurt van Bordeaux waarvan je weet dat je er waarschijnlijk nooit meer zult komen.

Ik treuzelde, wilde nog even een gang inslaan.

“Wat zit er achter die deur daar?”

“Pap, kom nou.”

Nog een paar meter.

“Vertel nog eens over de Praagreis.”

Ze keek niet eens meer achterom. Liep tamelijk onaangedaan (maar je weet niet meer wat er precies in dat koppie omgaat, hè?) naar buiten. Op weg naar de toekomst.

Ik wachtte nog heel even.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden