Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

De oude boom moet om, en dat lukt

PlusTheodor Holman

De kleinkinderen klimmen in opaboom Theodor, een oude stam met bewegende takken. De boom moet om, en dat lukt. Mijn belegen kont ploft in de driezits, en opeens zijn de takken kleine dieren die op me springen.

“Nee, niet doen, jongens, niet doen!”

Niet doen is ‘wel doen’ in de taal der kleine dieren, en hoewel ik dat weet, blijf ik paniekerig ‘niet doen!’ roepen.

Ondertussen voel ik kwijldraden op m’n wang en zie ik snottebellen die bijna licht­gevend zijn van de minuscule virussen die ik vervolgens door de lucht, in schoolslag, naar mijn luchtwegen zie reizen.

Opa Paranoia’s ogen zien wat hij vreest. Maar het is gek: de omstrengelingen waardoor je opeens begrijpt dat lief en lijf met elkaar te maken hebben, ervaar je, misschien tegen beter weten in, als een bescherming tegen vele soorten van lichamelijk en psychisch ongemak.

“Opa, ben jij nog bang voor corona?” vraagt Koning.

Die zin. Dat is geen zin meer van een kind, maar van een negenjarige prepuber wiens wereld het afgelopen jaar groter is geworden. Opa is niet meer een stevig bouwwerk, maar een ruïne waaraan de angst knaagt. Er dringt een besef van tijdelijkheid door.

“Ik ben soms bang voor corona,” zeg ik en ik beleer: “Maar ik hou anderhalve meter afstand, was mijn handen voortdurend en geef niemand een hand.”

Hij kent het riedeltje en snapt het naar vermogen.

De kinderen worden naar bed gestuurd, en ik zit even met mijn dochter alleen. Keurig op afstand.

“Ik zou het niet kunnen verdragen als jij ziek zou worden door mij,” zegt ze.

Ik schud mijn hoofd.

Hoe lang denk ik al niet na over schuld en schuldgevoel?

Het is een onbeheersbaar gevoel waarvan je soms beseft dat het zinloos is, maar het stuurt je te vaak in de verkeerde richting. Schuldgevoel weerhoudt je te genieten. Misschien moet een mens ook niet genieten. Misschien is het goed als we ons gedrag voor een groot deel laten beheersen door het besef dat we nog iets hebben goed te maken. Misschien is deze gedachte door mijn opvoeding ingesleten.

“Heb in godsnaam nooit schuldgevoel,” vader ik.

Ze laat er niets over los, waardoor er weer een scheut schuldgevoel door mijn lichaam siddert. Ik ben niet altijd een goede vader geweest.

Voordat ik wegga, kijk ik nog even naar de slapende dieren.

Dat doen oude bomen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden