Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De Oscars zijn een politieke manifestatie geworden

PlusTheodor Holman

Oscars waren lang filmprijzen voor de beste regisseur, de beste producent, de beste acteur, et cetera. Daarom hadden die prijzen status.

De laatste jaren is de oscaruitreiking een politieke manifestatie geworden (‘En verder ben ik van mening dat Cartagotrump vernietigd moet worden!’) en sinds gisteren zijn het prijzen voor de ideologisch meest politiek correcte films. Want wil je in de ogen van de jury de beste zijn, dan moet je een film hebben gemaakt die aan regels voldoet die niets maar dan ook niets met film te maken hebben, en eerder de vrijheid van de regisseur, de scenarist, de producent en de acteur beperken, dan verrijken.

Je MOET divers zijn. MOET! MOET! MOET! De percentages staan er soms bij, en het woord ras valt uiteraard ook. (‘At least one of the lead actors or significant supporting actors is from an underrepresented racial or ethnic group.’) En zo zijn er nog drie pagina’s met waanzinregels waaraan een film MOET voldoen.

Ik snap niet dat regisseurs dit accepteren! Een paar vrienden die met elkaar een film willen maken – kan niet meer. Het kan wel, maar ze zullen er nooit een Oscar mee winnen. Niet ‘het beste’ is het criterium, maar ideologisch in orde zijn.

Natuurlijk mag elke jury zijn eigen criteria vaststellen, maar dit zijn regels die het maken van een goede film eerder belemmeren dan bevorderen. Vrijheid is voor de Oscarjury een verdacht en smerig begrip geworden. Ze zijn bang voor vrijheid.

Het naargeestigste is dat regisseurs en schrijvers zich aan die regels zullen aanpassen, niet uit artistieke overwegingen, maar omdat ze anders geen prijs krijgen. Een Oscar betekent geld.

Pas je niet aan! zeg ik, helaas tevergeefs.

De Oscarjury wil ons ook opvoeden. Dat zeggen ze zelf: ‘The Academy of Motion Picture Arts and Sciences, announced new standards for the best picture category that aim to better reflect the diversity of the movie-going audience.’

Ik ben al keurig opgevoed.

De Oscar heeft, zo is nu wel duidelijk, zijn beste tijd gehad. Men is daar druk doende zichzelf door het hoofd te schieten. Kwaliteit wordt namelijk niet bepaald door een geveinsde morele norm. Het wordt tijd dat ‘eigenwijsheid’ in de artistieke wereld weer eens de boventoon gaat voeren. Leve het uitzonderlijke, het foute, het smerige, het incorrecte, het bijzondere, het niet-deugende, kortom: leve de creatieve vrijheid.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden