James Worthy. Beeld Agata Nowicka

De opvolger van de dresscode: de transportcode

Plus James Worthy

“Hoe laat begint dat feestje eigenlijk?” vraag ik, terwijl ik met de Jip-en-Jannekeborstel van mijn zoon door mijn baard ga.

“Uurtje of elf,” zegt mijn vrouw. Ze is haar teennagels donkergroen aan het lakken.

“Zo laat?”

“Doe niet alsof je honderd bent.”

“Prima, maar dan moeten de mensen die dat feestje geven ook niet doen alsof we 22 zijn.”

“Heb je geen zin in dat feestje?”

“Ik heb nergens zin in. Dat weet je. Dit hier. Jij. Je nagels lakkend op de poef. Dit is mijn feestje.”

“We moeten gaan. Ze waren vorig jaar ook op ons feestje. Kijk jij nog even in de app waar het feestje is?”

Ik kijk in de app van het feestje.

“Shit!”

“Wat?”

“Er hebben al twee mensen afgezegd. Als wij nog willen afzeggen, moeten we snel zijn. Na een derde afzegging mag niemand meer afzeggen.”

“Is dat een regel? Wie verzint dat soort dingen?”

“Ik. Ik verzin dat soort dingen. Wil je afzeggen?”

“Nee. Nogmaals. Ze waren vorig jaar ook op ons feestje. Zij waren op ons feestje, dus dan moeten wij ook naar hun feestje gaan.”

“Is dat echt een regel? Wie verzint dat soort shit?” vraag ik.

“Ik. Ik verzin dat soort shit.”

“Harige eekhoorntepels, Joost en Els zeggen net af. Nee! Nu kunnen wij niet meer afzeggen.”

“We willen ook helemaal niet afzeggen.”

“Maar er is een dresscode. Bohemian chic. Ik begrijp dat niet. Je geeft een feestje en je wilt dat ik kom, maar dat ik kom is niet genoeg. Nee, je wilt ook nog gaan bepalen wat ik draag. Een van de weinige leuke dingen aan ouder worden is dat niemand zich meer met je kledingstijl kan bemoeien. De volgende stap is dat de feestjesgever bepaalt met wat voor vervoersmiddel je naar het feestje komt. Transportcode: een lichtblauwe tandem. En dan komen we aan op een donkerblauwe tandem. Iedereen teleurgesteld.”

“Weet je nog die keer dat we op Ibiza waren? De kleren die je toen droeg, die moet je vanavond dragen.”

“Serieus, schat? Ik weet heus wel wat Bohemian chic is. Ik lees ook weleens de Grazia in de wachtkamer van onze huisarts. Ik trek gewoon dat okergele drakenbloesje aan.”

“Ik hou van je, maar geel is niet echt jouw kleur,” zegt mijn vrouw.

“En waarom is geel niet mijn kleur? Mag ik wel nog bananen eten in het openbaar?”

“Geel is een kleur die je moet kunnen dragen.”

“Wow, Hein en Nina hebben ook afgezegd. Hoe roekeloos zijn die twee? IJskoud!”

“Waarom zeggen ze af?”

“Dat zeggen ze niet. Dat is het beste. Als je gewoon afzegt, hoef je niet te liegen. Wat vind je van dit rode vogelbloesje? Is rood wel mijn kleur?”

“Ik durf het bijna niet te zeggen, maar…”

“Ik ga afzeggen.”

“Wat ga je zeggen dan?”

“Sorry, de kleuren waren op.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden