James Worthy. Beeld Agata Nowicka

De ogen van Huntelaar raken me

Plus James Worthy

Het is zaterdagmiddag en mijn zoon heeft zwemles. Mijn vrouw en ik kijken vanaf een bankje naar hoe onze zoon steeds beter blijft drijven. Hij is zich voor ons aan het uitsloven. Misschien vind ik dat wel het mooiste aan het zijn van een ouder. Gewoon het feit dat er altijd iemand in de buurt is die zich voor je wil uitsloven. “Kijk, wat ik heb gebouwd.” “Kijk, ik fiets zonder handen.” “Kijk, ik heb mijn bord leeggegeten.”

Omdat de zwemles een uur duurt, heb ik het Volkskrant Magazine bij me. Ik sla het blaadje open en kijk in de ogen van Klaas-Jan Huntelaar. De voetballer is inmiddels alweer 36 jaar, maar hij heeft nog steeds de ogen van een puber. Als hij op het veld staat, zeggen commentatoren dat hij oud is. Geroutineerd. Dat hij van de hoed en de rand weet. Dat hij alles al heeft gezien en gepokt en gemazeld is. En dat de jonge spelers veel van hem kunnen leren. Maar die ogen. Je bent zo jong als je ogen kijken. En Klaas-Jan heeft wonder­schone puberogen.

Zijn pupillen gooien een brandende lucifer op een ­stapel reclamefolders. Het kind in Huntelaar speelt ­belletjetrek in zijn ogen.

Mijn zoon drijft op zijn rug en kijkt naar het plafond. Ik ben trots op hem. Toen ik een kind was, durfde ik niet naar plafonds te kijken. Ik was bang voor plafonds. Hij steekt zijn duim naar ons op als hij de andere kant van het bad heeft bereikt. Ik sla drie keer op mijn borst voordat ik een handkusje in zijn richting blaas. Nee, dit is helemaal geen blazen. Dit is windkracht 10. Met dit kusje kan ik bomen ontwortelen.

Mijn vrouw vraagt of ik klaar ben met lezen. Ik zeg dat ik nog niet klaar ben.

“Maar je zit alleen maar naar die foto te kijken. Wie is dat ook alweer?”

“Het is Huntelaar.”

“Toen ik je leerde kennen, zei je tegen me dat je niet heel veel met voetbal had.”

“Heb ik dat echt gezegd?”

“Ik weet het 100 procent zeker.”

“Misschien had ik op dat moment ook niet veel met voetbal. Ik leerde jou kennen. Werd verliefd. Een mannenhart doet niet aan multitasking. Maar eerlijk, deze foto gaat verder dan voetbal. Dit gaat over het leven. Kijk eens naar zijn ogen. Zijn ogen raken me. Kijk dan! Huntelaar zit in de herfst van zijn carrière, maar zijn ogen moeten nog debuteren. Ze lijken ook steeds jonger te worden. Ze hebben een fiets met een vlag erop. Er zitten kaarten tussen de spaken. Ze fietsen zonder handen door het park.”

“Heb ik ook van die Huntelaarogen?” vraagt mijn vrouw.

Ik kijk haar recht aan en zie haar pupillen touwtjespringen. Haar wimpers zijn vandaag voor de eerste keer in de botsauto’s geweest. De blik die ze me geeft playbackt een nummer van Whitney Houston. Een haarborstel is haar microfoon.

“Ja, je hebt Huntelaarogen,” zeg ik, terwijl ik onze zoon een staande ovatie geef, omdat hij blijft drijven.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden