Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘De ochtenden zijn niet te harden,’ zei de man. ‘Hoe komen mensen de ochtend door?

PlusTheodor Holman

Een oude man – een herfstblad dat nog net aan een tak hangt – schuifelt naar de supermarkt. Z’n lege, oude Albert Heijntas zwabbert wat achter hem aan als een vleugellamme vogel die hem niet in de steek wil laten.

Hij is in zichzelf gekeerd.

Af en toe beweegt zijn mond.

In de supermarkt kijkt hij naar het fruit, maar doet er niets van in zijn mandje. Dan gaat hij naar de voorverpakte sla, kijkt, voelt, maar neemt niks mee.

Bij de vleeswaren sta ik naast hem. Ik hoor wat hij zegt: “Iets lekkers, iets lekkers, iets lekkers.”

Hij kijkt mij aan.

“Ik vind niks meer lekker.”

“Hoe komt dat?”

“Oude hersens. Die sterven af. Ik heb wel honger, maar alles valt me tegen. Het smaakt me niet.”

“Is er helemaal niks?”

“Jawel… melk met suiker.”

Hij ziet mijn verbaasde blik.

“Ik doe twee, soms drie klontjes suiker in een beker melk en dan vind ik het pas lekker. Maar dan hoef ik ook verder niks. Maar ik moet wel.”

“Hoe komt u er bij suiker in uw melk te doen?”

“Dat deed m’n zoon altijd. Hij is al twintig jaar dood hoor. Hij zou nu veertig zijn. Die wilde altijd veel suiker in z’n melk. Ik dacht laatst: laat ik dat eens doen. En verdomd… Het was lekker.”

“Wel erg zoet.”

“Maar zoet is fijn. Ik denk toch iedere keer aan hem als ik zo’n glas zoete melk drink. Dan zeg ik: ‘Ik ben zo bij je jongen, ik ben zo bij je.’ Ik drink zo wel eens drie glazen per dag. En dan eet ik niks meer. Is niet goed. Weet ik.”

“U moet gezond eten, hoor.”

“Ach, gelul. Dat hoeft niet meer. Waarom? Ik wil niet eens oud worden. Ik zet de deur soms open, maar de dood komt niet. Ik hou trouwens ook van oude kaas. Daar neem ik wel eens een flink stuk van. En dan drink ik een paar jenevers. Soms wel vier, vijf. En die melk dus. Dat is het dan. En gek genoeg, als ik dan in bed lig, voel ik me niet eens slecht. Ik voel me dan zelfs wel goed. Maar de ochtenden… De ochtenden zijn niet te harden. Hoe komen mensen de ochtend door? Heel langzaam trek ik dan bij… zo tegen een uur of twee. Dan neem ik mijn eerste melk met suiker. Dat helpt. ‘Nog even,’ zeg ik dan.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden