Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De nieuwe koning dacht: ‘dank je, mammie’

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

De nieuwe koning dacht: ‘’Mijn leven lang, mammie, heb ik dingen moeten doen die ik niet wilde, en nu ik oud ben en de zin van mijn leven in snel tempo aan het verdampen is en ik steeds minder zin heb omdat ik op mijn 73ste domweg moe ben, moet ik harder werken dan ooit in deze nieuwe baan waarvoor ik totaal ongeschikt ben. Op één of andere manier lijk ik een vreemde verhouding met de dood te hebben. Ofschoon ik veel van je hield en hou, wilde ik in gelijke mate dat hij je eerder was komen halen, maar bad ik ook dat je het eeuwige leven zou hebben, en nu hij je heeft meegenomen hoop ik tegelijkertijd dat hij wegblijft en mij verlost. Ik zit achterstevoren op een paard, zo voel ik het. Gaat zij in galop vooruit dan ga ik in galop achteruit. Hoe humaan was en is mijn bestaan? Men juicht mij toe om verdiensten die niet de mijne zijn. Men buigt voor mij, terwijl ik geen macht heb. Ik word geraadpleegd, maar niet om mijn verstand. Ik stel iets voor terwijl ik niets voorstel. O, mammie, niemand kent Het Land van Plicht, zo goed als jij. Alles… moet… in dat land, terwijl niets moet.

Ick dien.

Ik ben de enige ober van heel mijn volk. Een baan die bestaat uit opgedrongen schijn. Een gevangene wiens ketenen bestaan uit duizenden rituelen. Nutteloze handelingen die de regels schrijven van een sprookje. Mijn glinsterende kroon is een grafsteen op mijn hoofd. Ofschoon ik nog leef, is alles onder die kroon gestorven. Gedood door de speren van de symboliek.

Een vorst leeft niet. Alleen zijn hart klopt.

En toch mammie heb ik veel van je gehouden hoewel je als moeder niet veel voorstelde. Je was moeder van ons volk, maar niet van mij. Zo moet ik vader van ins volk zijn, maar was ik er niet voor mijn kinderen. Ik was er zelfs niet voor mijn vrouw. Ik trouwde met Diana terwijl ik niet wist wat liefde was. Van wie had ik liefde moeten leren? In zonde leerde ik liefde. Ik leerde het van de vrouw met wie ik nu ben getrouwd. Geluk heb ik altijd in het geheim moeten zoeken.

Nu zal je voor eeuwig zwijgen, mammie. Al je raadgevingen zijn nu de lianen waardoor ik me door het oerwoud van mijn nieuwe leven moet zien te slingeren.

Dank je, mammie.’’

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden