PlusMaarten Moll

De naam die me deed terugbladeren: Koos Kneus

Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Terug uit Drenthe haalde ik de brievenbus leeg. Een behoorlijke stapel kranten. Oud nieuws.

Er zijn er die bij thuiskomst van vakantie meteen de hele stapel ongelezen in de oudpapierbak gooien.

Dat kan ik niet.

Ik legde ze op datum, en begon met het lezen van de kranten die het verst weg in de tijd verschenen. Zo duurde het een tijdje voor ik bij de kranten van afgelopen vrijdag aanbelandde.

Ik sloeg een pagina om, keek in het gezicht van Diederik Ebbinge, en sloeg meteen weer terug. Dat had niets met Diederik Ebbinge te maken, maar met een klein bericht, een naam die me bij het omslaan van de pagina vanuit mijn ooghoeken toch moet zijn opgevallen.

Ik word niet snel geraakt door overlijdensberichten. Voetballers, popmuzikanten, schrijvers en schilders: jammer. Ze zijn niet echt dood, want hun doelpunten, muziek, boeken en schilderijen zijn er nog. (Eén keer sloeg de dood me wel heel hard in het gezicht, toen ik in de krant las dat mijn gitaarheld Stevie Ray Vaughan bij een helikopterongeluk, deze maand alweer dertig jaar geleden, om het leven was gekomen. Wat had hij nog voor een platen kunnen maken.)

Maar de naam die me deed terugbladeren: Koos Kneus.

‘Poppenspeler Koos Kneus overleden’, zo luidde de kop van dat kleine bericht. Dat raakte me.

Ach… Koos Kneus.

Regen en wind. Zondagochtend. Kinderen onrustig.

“Wat zullen we doen?”

“Koos Keus! Koos Keus!” (Met die n wilde het een hele tijd maar niet lukken.)

Die eerste keer, nog in een ruimte in de Commelinstraat, beetje aftands, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam. Ouders achterin op de grond, ook met een bekertje ranja. Later op het Iepenplein. Het volstrekt anarchistische en fantasierijke poppenspel van Koos Kneus. Het helemaal opgaan van de dochters in het vertoonde spel. Waanzinnige titels van voorstellingen die ik alweer ben vergeten.

Van die voorstellingen is niets overgebleven, denk ik. Geen legendarische registraties (Stevie Ray Vaughan and Double Trouble: Live at Montreux 1982 & 1985). Geen boeken met uitgeschreven scripts (Koos was een geweldige improvisator).

Bovendien is het naar poppenkast kijken op dvd of YouTube niet ‘het echte werk’.

Op de site Kooskneus.nl is nog het programma te zien. Krokodil Koen bijt graag in je schoen! En Olifantje Ollielollie wil patat! Beide voor kinderen van 2 tot 4 jaar. Voor 4 tot 8 jaar: Arabarabiereboer in het Hokus Pokus-bos. Allemaal inclusief schminken.

Hij zal ze niet meer spelen.

De grote poppenspeler zal langzaam worden ver­geten.

Ach… Koos Kneus. (Het zijn altijd de ouders die meest nostalgische zuchten slaken.)

Ik sloeg de pagina om en daar was Diederik Ebbinge weer.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden