Plus Column

De mooiste naschriften handelen over de gewone mensen

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Een van mijn favoriete krantenrubrieken is Naschrift in Trouw. In Naschrift schrijven journalisten over de­ ­levens van onlangs overleden mensen. Soms zijn ze ­bekend, maar de mooiste naschriften handelen over de gewone mensen.

Vorige week las ik over Piet Hoekstra uit Joure. Een man die veertig jaar lang de melk rondbracht. Eerst met een bakfiets, toen met een uitgebouwde scooter en daarna met een SRV-wagen.

De naschriften die over bekende mensen gaan, raken me aanzienlijk minder. Bekendheid maakt levens ­onoverzichtelijk. Onrustig ook. Bekende mensen willen bekend blijven. Ze vechten tegen de obscuriteit, ­tegen de onbekende duisternis en huilen spiritus op vlammen die al jaren gedoofd zijn.

Een overzichtelijk leven heeft iets moois. Piet Hoekstra overleed in zijn geboortehuis. Daar waar hij voor het eerst ademhaalde, ademde hij ook voor het laatst. Daar waar zijn wieg stond, stond ook zijn sterfbed. Wat dat betreft heeft meneer Hoekstra zijn leven prachtig rond geleefd.

In 1929 was er moederkoek en eind 2018 was er koffie en cake. Koffie met melk. Heel veel melk. Bakfietsen vol melk.

Deze week las ik in Naschrift over het leven van Krijn Zandburg (1933-2018), een Zeeuwse molenaar die meer van molens dan van mensen hield. Zelfs toen hij tachtig was, klom hij in de wieken.

Op een zwart-witfoto zie je hem op een wagen zitten met zakken meel. K. Zandburg. Molenaar. Middelburg. En naast Middelburg staat een viercijferig telefoonnummer: 3878.

Ik woon in Nederland, het land van de molens, maar meneer Zandburg is de eerste molenaar die ik echt leer kennen.

'Janny waakte ervoor dat hij maar door bleef werken en moedigde hem aan op zaterdag de molen stil te zetten. Dan zat Krijn weleens met haar op een terras in Middelburg, maar er echt van genieten kon hij niet.'

Krijn Zandburg werd helaas steeds vergeetachtiger en Janny kon niet anders dan hem naar een verpleeghuis brengen. Op het laatst herkende hij niemand meer, maar Zeeuwse molens herkende hij nog wel.

Als hij ­foto's van molens zag, kwamen de raderen in beweging. De raderen in zijn aderen. Dan ging er weer heel even graan door zijn bloedbaan. En dan stopte het malen. Was hij gelukkig. Ja, de brokken in zijn keel bestonden vrijwel altijd uit meel.

Krijn Zandburg deed alles voor zijn molen. Er staat ook een foto van hem bij de rubriek. Op de foto is hij zonder veiligheidslijn in de wieken aan het klimmen. Krijn is al op leeftijd. Zijn haar is grijs en zijn broek ­beige.

Als ik naar de foto kijk, zie ik hem verder klimmen. Hoger en hoger. De molen begint te draaien. De wind blaast de herinneringen terug zijn schedel in. Hij kan iedereen weer zien. Zijn Janny, zijn dochter, zijn kleinkinderen, zijn vader, zijn moeder en het viercijferige telefoonnummer.

Ik hoop dat de melkboer en de molenaar elkaar tegenkomen. En dat ze vrienden worden. Ik hoop ook dat er eieren zijn. Dan kunnen ze samen een pannenkoekenrestaurant in de hemel beginnen.

Lekker overzichtelijk.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden