James Worthy.Beeld Agata Nowicka

De moderne mens is banger voor zinloosheid dan voor de dood

PlusJames Worthy

In de Haringvlietstraat staat een man zijn auto te wassen in de regen. Op de stoep staat een emmertje water waar stoom vanaf komt. De man gaat met een gele spons over de motorkap.

Twee scholieren die voorbijfietsen, lachen hem uit. “Wat een zinloze activiteit, meneer,” roept de ene jongen. De andere jongen lacht. Hij lacht omdat hij moet lachen. Dat is wat vriendschap soms is. Lachen om iets waar je eigenlijk niet om wilt lachen, maar je doet het, omdat je morgen niet in je eentje naar school wilt fietsen.

“Jullie weten helemaal niets van het leven!” schreeuwt de man. Daarna kijkt hij naar mij.

“Ga jij me ook uitlachen?”

“Nee, hoor. Ik heb ook weleens mijn auto in de regen gewassen.”

“Waarom?”

“Om mijn auto een goed gevoel te geven. Waarom doet u het?”

“Eerst deed ik het ook voor mijn auto. Als het regent, worden alle auto’s gewassen. Ik ben op 24 september geboren. En ik zat ooit in de klas met drie kinderen die ook op 24 september geboren waren. Ik had dus nooit echt het gevoel dat ik jarig was, omdat ik nooit alleen jarig was. Begrijp je?”

“Ja, als het regent, zijn alle auto’s jarig.”

“Precies.”

“Maar u doet het niet meer voor uw auto.”

“Nee, ik vind het gewoon mooi om te doen. Een auto wassen in de regen. Die jongens die net voorbijfietsten, hadden misschien wel gelijk. Het is een zinloze bezigheid, maar als je heel eerlijk bent, is alles wat we doen zinloos. En daarom sta ik hier. Om de zinloosheid van het leven te vieren. Om het te omarmen. Het is niets om bang voor te zijn. Pas als we de zinloosheid aanvaarden, kunnen we echt vrij zijn.”

“Zinloosheid is een prachtig iets, meneer. Ooit woonde ik met een vriendin samen. Het was de eerste keer dat ik met iemand samenwoonde. We huurden een huisje ergens in Watergraafsmeer. En op een dag plaatste ik een kattenluikje in de achterdeur. Mijn vriendin begreep het niet, grotendeels omdat we geen kat hadden. Dus ik begreep haar. Ze vond het zinloos. Waarom zou je een kattenluikje plaatsen als je niet in het bezit van een kat bent? Nou, nog geen week later hadden we twee katten. Ze kwamen zo ons huis binnen. In zinloosheid zitten de mooiste verhalen verstopt.”

“Je hebt die katten toch niet gehouden, hè?”

“Nee, ik ben allergisch voor katten. Zal ik u even helpen met het wassen van uw auto?”

Ik pak een doek van het tuinhek af en veeg een wieldop schoon.

“Weet je wat ik laatst ergens las? Dat de moderne mens banger voor zinloosheid is dan voor de dood,” zegt de man.

“Is er iets zinlozer dan de angst voor zinloosheid?”

“Over honderd jaar zijn we allemaal verdwenen. Dan gaat er een spons over de motorkap.”

Een oude vrouw loopt voorbij. Haar haar lijkt op een krant die van natte watten is gemaakt. Ze kijkt naar ons en mompelt iets onverstaanbaars. Alleen het woord ‘nutteloos’ is verstaanbaar.

“Het leven heeft misschien geen reden, maar er is dus ook geen reden om er niet zielsveel van te houden,” lacht de man.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden