Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

De mensen en mijn studio in De Pijp zal ik nooit vergeten

PlusNatascha van Weezel

Natascha van Weezel

Vier jaar geleden zat ik op de vloer in mijn nieuwe studio in De Pijp. Mijn relatie was een paar weken daarvoor op de klippen gelopen. Hoewel ik blij was dat ik na een kort nomadenbestaan weer een eigen woning had, wilde ik niets liever dan terugkeren naar mijn oude huis, mijn oude partner en mijn oude leven.

Het was een donkere periode, waarin ik niet alleen mijn relatie en huis kwijtgeraakte; ik kreeg ook te horen dat mijn vader terminaal ziek was. De studio voelde als een doorgangswoning. Een plek waar ik door een slechte grap van het lot terechtgekomen was. Ik besloot mijn verhuisdozen niet uit te pakken, dan leek het allemaal minder definitief.

Elke dag dwong ik mezelf om even naar buiten te gaan voor een rondje door de buurt. Dat deed ik meestal ’s ochtends. Ik woonde op tweehoog en de huizen op de begane grond werden zó grondig gerenoveerd dat ik voor negen uur letterlijk mijn bed uit gedrild werd.

Tijdens die rondjes leerde ik De Pijp steeds beter kennen. Ik maakte kennis met mijn buren. Met de lekker foute muziek van de bouwvakkers beneden. Met de afhaalmaaltijden van de Surinaamse toko, waar ik de eerste weken op leefde. Met Ali, de immer goedlachse supermarktmedewerker van de dichtstbijzijnde Jumbo. Met Bert van de dierenwinkel: groot kenner van kattenvoer. Met Sabrina, de modebewuste verkoopster van de Daklozenkrant. Met de schattige kuikens in het Sarphatipark. En met de fietsenmaker, waar ik steeds opnieuw een derdehands fiets moest kopen als de oude was gestolen – vijf keer in totaal.

Geheel tegen mijn voornemen in begon ik mijn studio langzaamaan gezellig te maken. Ik pakte de verhuisdozen tóch uit en hing schilderijen aan de muur. Ik kocht bloemen voor mezelf op de Albert Cuyp, kookte eenpansgerechten en stak ’s avonds kaarsjes aan.

Het leven ging verder. Soms was dat fijn, op andere momenten lastig – zoals dat altíjd gaat. Ik woonde in dit huis toen mijn vader overleed en tijdens de coronapandemie. Op deze plek voedde ik ook mijn kitten Sammie op, had ik de eerste date met mijn nieuwe vriend en raakte ik tot mijn grote vreugde zwanger (ook al eindigde die zwangerschap in een miskraam). Wat er ook gebeurde: de buurtbewoners stonden altijd voor me klaar.

De wijk en de studio waren ontegenzeggelijk mijn thuis geworden.

Nu, precies vier jaar later, zit ik weer op de vloer van mijn studio in De Pijp. Er staan geen meubelstukken meer. Die zijn inmiddels verhuisd naar een nieuwe woning in een andere buurt. Daar ga ik vanaf volgende week samenwonen met mijn grote liefde. Ik ben klaar voor de volgende stap. Maar één ding weet ik zeker: de mensen en mijn studio in De Pijp zal ik nooit vergeten.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden