Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

De mensen die het minst om de overledene lijken te geven, maken het meeste kabaal

PlusTuğrul Çirakoğlu

Wanneer we op een locatie aankomen waar zich een verschrikkelijke gebeurtenis heeft afgespeeld, krijgen we bijna altijd hetzelfde te horen: ‘Jullie zijn geweldig,’ ‘Wat ben ik blij dat er mensen zijn die dit willen opruimen!’, ‘Ik zou dit nooit zelf kunnen doen.’

We glimlachen en bedanken de opdrachtgever. Ik ga er verder nooit op in, omdat ik niet weet in hoeverre de woorden gemeend zijn. Zo nu en dan zitten er personen tussen die je achteraf een schop in het gezicht geven. Bij de kleinste menselijke fout of vergissing ontploffen ze. Bijvoorbeeld de keer dat ik flessen had weggegooid waarop nog statiegeld zat.

In plaats van ons op een rustige manier te benaderen, begint het altijd met een boos telefoongesprek. Hierna volgt standaard de lange e-mail vol (juridische) bedreigingen.

Dat ze geen poot hebben om op te staan, besef ik heel goed. Het is een en al bluf en grootspraak. Hun bedreigingen doen mij dan ook niks. Wat mij wel raakt, is het absolute gebrek aan besef van wat wij zojuist voor deze persoon hebben opgeruimd. We zijn gewoon een ‘product’, voor ons tien anderen.

Dat we de restanten van dode personen van de vloer schrapen, en hierbij onze eigen gezondheid op het spel zetten, lijkt hen niets te schelen. Het enige wat ertoe doet is dat wij een ‘fout’ hebben gemaakt. Ironisch genoeg zijn het altijd de mensen die het minst om de overledene lijken te geven, die het meeste kabaal maken.

Dit creëert een soort van chronische nervositeit bij mij. Zal de klant tevreden zijn? Zal er achteraf worden geklaagd? Heb ik iets over het hoofd gezien? Een compleet irrationele nervositeit. We ontvangen namelijk maximaal één klacht per kwartaal. Vaak gaat de klacht over niets.

Ook de laatste ‘klacht’ die ik ontving zal me nog een tijd achtervolgen. Ik wil er soms gewoon helemaal mee stoppen. Maar gelukkig komt er altijd een klant op mijn pad die tegenovergesteld reageert. Zoals de meneer die mij laatst spontaan knuffelde na afloop. We hadden hem uit een diep dal getrokken. Daar was hij ons enorm dankbaar voor.

Uiteindelijk kent niemand je beter dan jijzelf. Er zullen altijd mensen zijn die ergens wat over te zeggen hebben. Maar alleen ik weet wat zich werkelijk afspeelt in de ruimtes waar ik werk. Iedere opdracht geef ik mijzelf volledig.

En dat is het enige wat telt: dat ik de waarheid ken.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden