Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

De meeste mensen deugen, behalve op sociale media

PlusPatrick Meershoek

De meeste mensen deugen, maar evengoed lopen er nog een hoop idioten rond. Een groot aantal van hen is dagelijks terug te vinden op de sociale media, waar zij hongerig speuren naar onwelgevallige opvattingen om eens stevig de tanden in te zetten.

Dat gebeurt geregeld in teamverband, een beetje zoals vijandige groepen voetbalsupporters elkaar op een druilerige zaterdagmorgen treffen op een verlaten industrieterrein om met behulp van knuppels en boksbeugels de krachten te meten. Op internet worden de eigen clubkleuren met hartjes verdedigd en wordt de tegen­partij met hoon op zijn nummer gezet.

De vergelijking met het voetbalstadion gaat ook op voor de uitwisseling van argumenten. Er wordt gejuicht voor alles wat uitpakt in het voordeel van de thuisclub, en gefloten tegen alles wat gunstig dreigt uit te pakken voor de tegenstander. In de elfde minuut pinken we met z’n allen ontroerd een traantje weg vanwege de overleden moeder van de rechtsbuiten.

De digitale strijd tussen de vijandelijke kampen maakt dat dader en slachtoffer beiden kunnen rekenen op waardering en steun. Wie uithaalt, krijgt een schouderklopje van zijn medestanders, maar ook voor de getroffen tegenstander zijn er troostende woorden van de achterban. Morgen zijn de rollen weer omgedraaid.

Net als in het stadion hebben beide partijen elkaar nodig om werkelijk te kunnen bestaan. De kwetser kan niet zonder de gekwetste, net zoals een grappenmaker niet zonder lachers kan. Vroeger bestond er een probaat huis-tuin-en-keukenmiddel tegen pestkoppen: gewoon de schouders ophalen, dan is de lol er snel van af. Schelden doet geen pijn.

In het digitale universum is de pijn echter een belangrijk wapen geworden om van de tegenstander een voor iedereen herkenbare dader te maken. Elke uithaal is een voltreffer. Om terug te keren naar het voetbalveld: na een harde tackle van de tegenstander schreeuwend blijven rollen op het gras om de scheidsrechter en het publiek te overtuigen van het aangedane onrecht.

Ook het maatschappelijk debat kenmerkt zich door een steeds grotere hardheid die hand in hand gaat met een steeds grotere gevoeligheid. We willen alles kunnen zeggen en we zijn tegelijkertijd vastbesloten om niets meer te pikken.

Ik zag op Facebook een briesende post voorbijkomen van een Aziatische kennis die naar het meldpunt discriminatie wilde stappen omdat een collega op het werk in zijn buurt nadrukkelijk was gaan hoesten − volgens de man een misplaatste corona-grap. Misschien is de collega wel een zakkenwasser, misschien had hij gewoon last van kriebel in de keel.

De sociale media duwen de evolutie een heel nieuwe kant uit. De moderne mens beschikt over vuisten van staal, een scherpe tong, venijnige vingers, schouders die niet meer kunnen worden opgehaald, een glazen kin en opvallend lange en gevoelige tenen.

Reageren? patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden