Massih HutakBeeld Artur Krynicki

De Meervaart is het mooiste theater van Amsterdam

PlusMassih Hutak

Eén van mijn eerste keren in een theater was in de Meervaart, in Osdorp. Ik zat toen op de basisschool in West en we gingen er onze schoolmusical repeteren. In die tijd had ik net m’n eerste bibliotheekpas gekregen, wat betekende dat ik elke dag een uur op de computer mocht om Dragon Ball Z-plaatjes af te drukken. De OBA zat vlak achter de Meervaart. Net als Studio West, waar ik in de daaropvolgende jaren nog regelmatig zou komen om met vrienden te rappen.

De Meervaart is zonder twijfel het mooiste theater van Amsterdam, in één van de cultureel rijkste plekken van de stad. Of ik er ben voor Borrelnootjez of Nasrdin Dchar of Micha Wertheim (welk ander theater kan deze drie programmeren?), ik word er altijd welkom ontvangen en hoef nooit te zelfbewust door de gangen te lopen terwijl mensen me aanstaren en zeggen hoe leuk het is dat ik er óók ben. In de Meervaart is mijn aanwezigheid net zo vanzelfsprekend als de jouwe. In de Meervaart stap je een tijdmachine in en bevind je je in het Amsterdam, ik durf zelfs te zeggen in het Nederland, van de toekomst.

Zondag was ik er voor de première van de aangrijpende en mooie voorstelling Jihad van de liefde, de theaterbewerking van het gelijknamige boek van de Molenbeekse Mohamed El Bachiri, die in 2016 zijn vrouw verloor tijdens de aanslagen in Brussel. David van Reybrouck schreef de tekst, Mohammed Azaay speelt de hoofdrol en wordt daarbij muzikaal ondersteund door het Amsterdams Andalusisch Orkest.

Na de aanslagen blijft Mohamed El Bachiri achter met zijn drie kinderen. Ze zijn boos, gebroken, ontdaan, verslagen. Maar ze moeten door. Mohammed Azaay speelt het stuk eerlijk en sterk, waarbij hij herinneringen aan de eerste date met Loubna afwisselt met herinneringen aan de begrafenis, waarbij de kinderen met stiften op de kist van hun moeder tekenen. Of die keer dat hij als kind door de buurman voor vuile Marokkaan werd uitgemaakt en woedend naar huis rende, afgewisseld met dat hij in zijn rouwperiode ineens in de disco belandt en alle emoties van zich af probeert de te dansen.

Vanaf de eerste seconde tot de laatste ben ik bij hem en volg ik zijn reis van haat naar liefde. Het Amsterdams Andalusisch Orkest heeft daarin een cruciale rol als muzikaal geweten van het programma. De ene keer groot en bombastisch, de andere keer ingetogen en intiem. Net als de acteur zelf. In een regie van Eran Ben-Michaël die nergens vals is.

Aan het eind verschijnt Mohamed El Bachriri zelf op de vloer. De staande ovatie zwelt aan. Mohamed spreekt met moeite wat Franse woorden die erop neerkomen dat hij diep geraakt is. Het was geen makkelijk proces, maar hij had het theater uiteindelijk carte blanche gegeven voor de bewerking. En hij is er blij mee.

Ook dit kan alleen in de Meervaart.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden