Plus Column

De man en de vrouw kijken samen naar de bewegende koffie

Femke van der Laan Beeld Agata Nowicka

Het regent. Ik sta naast mijn fiets. Mijn muts houd ik tussen mijn benen geklemd terwijl ik mijn haren in ­elkaar draai. Het is eigenlijk al te warm voor een muts, toch heb ik hem nog steeds bij me. Voor als het regent.

Ik sta voor het terras van een koffiezaak. Een bank, vier tafeltjes, wat stoelen. De luifel is maar half uitgedraaid. Er liggen druppels op de randen van de tafels.

Tegen het raam zitten een man en een vrouw, net niet tegen elkaar aan. Gewatteerde winterjassen. Ook te warm. Er wordt gefronst.

Ik kijk even weg. Mijn muts in. Met mijn rechterhand houd ik mijn haren bij elkaar, mijn linkerhand houdt mijn muts een beetje open. Het labeltje met de wasvoorschriften moet achter. Ik laat de rand van mijn muts door mijn vingers gaan.

"Ik heb echt geen zin om weer naar binnen te gaan."

Ik kijk naar de vrouw tegen het raam. Zij kijkt naar de tafel. Er ligt een plas koffie. Met schuim.

"Nee, dat snap ik," antwoordt de man.

Ik snap het ook. Ze zit vast net. Vanaf de zijkant over de bank geschoven, naar het midden, de poten van de tafel omzeilend, voorzichtig. De vrouw heeft een leeftijd waarop je eerst nadenkt voor je opstaat. De man ook.

Ik kijk weer in mijn muts. Mijn vingers zijn doorgegaan met draaien. Nu zit het labeltje bijna aan de voorkant. Even wil ik mijn muts zo opzetten. Ook scheef houdt hij mijn haren droog. Dan ga ik verder met draaien.

Het kopje van de vrouw staat op het schoteltje. Halfvol. Met nog een beetje schuim.

"Het komt mijn kant op." De man en de vrouw kijken samen naar de bewegende koffie. De man knikt. Heel langzaam loopt de koffie naar de rand van de tafel. Ik houd mijn vingers stil. Ze hebben nog wel even. Ik denk aan koffie op een gewatteerde jas. Aan een rits die tegen de binnenkant van een wasmachine tikt.

"Wacht..." De man pakt de menukaart van tafel. Hij is geplastificeerd. "Kijk." Met de kaart schuift hij de koffie van zich af. Naar de andere rand, waar de regendruppels liggen, en dan eroverheen. Het werkt. Hij doet het nog een keer. En weer. Tot de koffie geen plasje meer is. De vrouw kijkt glimlachend toe.

"Zo." De man legt de menukaart neer. Hij glimlacht ook. "Wil je mijn koffie?"

Ik kijk naar het waslabeltje. Het zit achter. Ik trek de muts over mijn hoofd, over mijn haren. Voorzichtig trek ik mijn hand ertussenuit. Droog.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden