Babs Gons. Beeld Artur Krynicki

De man die zijn gebroken hart aan de buitenkant droeg

Plus Babs Gons

Niets zo pijnlijk als een gebroken hart. ­Volgens de dichter Roemi is geen ziekte zo erg als liefdesverdriet. Een tijd geleden gaf ik een workshop in het Tropenmuseum. Hoe mensen omgaan met een verbroken relatie verschilt nogal per cultuur. Reden genoeg voor het museum om daar een heel weekend aandacht aan te besteden. 

Zo bestaan er in Peru Heartbreak hotels, waar je een paar dagen lang je geest en lichaam kan laten helen en verzorgen. In Japan heb je afscheidsceremonies en in China speciale kruiden om je verlies dragelijker te maken.

Wat doe je in Amsterdam met een gebroken hart? Waar ga je naartoe als je geen vrienden meer kan bellen met je verdriet omdat ze steeds minder vaak en graag opnemen? Als je ziet hoe hun ogen afdwalen als je weer eens begint over de scheur in je hart, ze niet weten hoe snel ze jouw droevig betoog af moeten kappen door te onderbreken met ‘geef het tijd’ en ‘het gaat wel weer over hoor, heus’.

Ik weet uit ervaring hoe helend een potje schrijven kan zijn, dus ik bedacht een workshop waarin naar hartenlust mocht worden getreurd over het liefdesverlies, in de hoop dat men na afloop iets lichter de ruimte zou verlaten.

In een zijlokaal van het museum leg ik de eerste schrijfopdracht uit aan het groepje dat zich heeft verzameld. Halverwege gaat de deur gaat open. Een boomlange man stapt binnen en neemt plaats. Het valt me niet gelijk op, maar dan zie ik dat hij huilt. Hij huilt terwijl hij schrijft. Ik laat tissues aanrukken. 

Hij huilt terwijl hij luistert naar het liefdesverdriet van de andere deelnemers. Ook de anderen moeten er af en toe van huilen en zelfs de twee vrijwilligers achterin op krukjes vegen tranen van hun wangen. Hij huilt terwijl hij zijn tekst voorleest.

We luisteren en wenen nog een beetje meer mee. Vlak voor het einde van de workshop staat hij op, hij moet terug naar zijn kinderen die ergens in het museum rondhangen. Huilend verlaat hij de ruimte. En ontroerd door ­deze man, die zijn gebroken hart aan de buitenkant droeg, krijgt hij een speciaal plekje op de scherven van ons hart.

Zou het niet anders kunnen, denk ik bij mezelf, zodat je niet na een relatie achterblijft met een gebroken hart. Wat als het hart zou breken bij de eerste ontmoeting van twee geliefden? 

En dan beetje bij beetje elkaar helen, via kussen, liefkozingen en aandacht totdat onze de harten weer helemaal gaaf zijn en we elkaar gerust kunnen loslaten. Klaar om gebroken en­ ­vervolgens geheeld te worden voor de volgende relatie. Zodat relaties hart-helend zijn, in plaats van hart-brekend.

Ik hoop overigens van harte dat de man met het gebroken hart zich allang niet meer herkent in deze column, omdat hij te verliefd is om de krant te lezen. 

Vanwege het zomerreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spoken word-artiest, schrijver en docent Babs Gons maakt ons deze weken deelgenoot van haar belevenissen. 

Lees ook:

We hebben haar kind vermoord met ons plastic

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden