Paul VugtsBeeld Artur Krynicki

De levens van verdachten raken in niets aan die van de rechters, of hun kinderen

PlusPaul Vugts

De ontvoeringszaak tegen gangstarapper Joey AK was deze week weer een frontale botsing van leefwerelden. In mijn persbank koesterde ik de volle overtuiging dat de rechters en deze verdachten elkaar onmogelijk ergens anders hadden kunnen treffen dan in de rechtszaal.

De al dan niet geveinsde verbazing van de rechters over de handel en wandel van de rapper en zijn entourage uit Amsterdam-Zuidoost lokte boeiende gedachtewisselingen uit, al is het in de context van weerzinwekkende beschuldigingen over martelingen.

De rapper was verschenen in een flamboyante jas waarin doorgaans alleen rappers of filmsterren uit zekere hoek verschijnen. In het dossier van de zaak tegen hem gaan de vriendinnen van hand tot hand – net als de vuurwapens.

De Almeerse ‘osso’ van een vriendin was een soort clubhonk waarvan ook enkele van de twintigers de sleutel hadden, zodat ze konden douchen als ze van weer een vriendin terugkwamen. (‘Je weet hoe het er daar bij zo’n vriendin aan toe gaat’.) Joey AK had er 100.000 euro gestald in een Louis Vuittonschoenendoos, een zilverkleurige laars en een plastic tas. Bij andere vriendinnen en een moeder lagen ook tienduizenden euro’s.

Een Rolex van 31.000 euro had hij cash afgerekend bij Gassan Diamonds. Op een filmpje in zijn telefoon staat een jongetje met stapels bankbiljetten.

De verklaringen en dossierstukken bleven verbazen. Vragende blikken restten toen Joey AK ook na een denkpauze niet kon reproduceren welke roc-opleiding hij precies had gevolgd nadat zijn ouders hem in Nederland hadden achtergelaten toen zij naar Suriname emigreerden (net als de ouders van een medeverdachte) en hij daarna op een internaat terecht was gekomen.

Ik dacht terug aan andere zaken waarin de verdachten verhaalden over hun levens die in niéts raakten aan die van de rechters of hun kinderen – althans, dat laatste voelde je ze hopen.

Het verhaal van de twintiger die inmiddels levenslang heeft voor het geweldsorgasme in de Staatsliedenbuurt eind 2012, die op een onderduikadres een scharrel per ongeluk door haar arm schoot tijdens de seks – wat zij moest verzwijgen om een schandaal in de gemeenschap te voorkomen.

Dan het verhaal van ‘Ben’, die uit voornoemde schietpartij in de Staatsliedenbuurt wist te ontkomen en zelf voor een onderwereldmoord is veroordeeld. Hij vertelde de rechter hoe hij ’s nachts leefde, met valse papieren de wereld bereisde, natúúrlijk geen van zijn dure huurauto’s of woningen op zijn naam zette en zijn pakketje van vijf telefoons maandelijks geheel verving om uit het zicht van justitie te blijven.

Hij had het geen ramp gevonden dat een inmiddels geliquideerde vriend zijn luxeboot in Marokko ruïneerde door knullig aan te meren voor een terras. (‘Mij hoor je daar niet over schreeuwen’.)

Leven op de linkerbaan, tot de onvermijdelijke crash.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden