null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

De kunst van het ontvangen van een compliment

PlusBabs Gons

“Wat een mooie jurk!” roep ik verrast uit naar een vriendin die ik op straat tegenkom en ik bewonder haar lange rode glimmende gewaad waar met pailletten een vogel op is geborduurd.

“Echt,” zegt ze, “dit aftandse ding?” Ze trekt haar neus op.

“Wat een leuk kind heb je,” zeg ik tegen een moeder die haar dochter geduldig duwt op de schommel. Ze kraait van plezier.

“Nog een keer, nog een keer!” roept ze steeds weer.

“Deze?” zegt de moeder verbaasd. “Deze hier is heel lastig hoor. Slaapt nooit eens een nacht door, altijd maar knoeien bij elke maaltijd en struikelt elke dag over dezelfde drempel.”

“Wat een prachtige tuin,” complimenteer ik de buurman en ik laat mijn ogen glijden over de rozen, de appelboom, de grote zonnebloemen, het pad met aan weerszijden vergeet-me-nietjes, heesters, en de enorme vlinderstruik.

“Nou,” zegt hij, terwijl hij een hand door zijn baard haalt, “het krioelt hier van de mieren. Luizen in de rozen. Katten die het hier helemaal onderschijten. Niets groeit hier zoals het zou moeten, te weinig zon hier, en daar te weinig schaduw.”

“Wat een heerlijk huis,” zeg ik die avond als ik bij een dierbare vriend aan het eten ben.

“Heb je het zelf opgeknapt?” vraag ik terwijl ik het perfect gebalanceerde interieur van houten jarenzestigkastjes, in felle kleuren gespoten metalen stoelen, de twee grote palmen in de hoek en de schuin getimmerde boekenkasten van zwerfhout bewonder.

“Deze meuk?” vraagt hij verbaasd. “Het is hier een achenebbisj zooitje, alles komt van het grofvuil en het moet nodig worden opgeknapt. Armzalige troep. Wie wil hier nou wonen?!”

Later die avond zie ik mezelf bij thuiskomst weerspiegeld in het raam van de deur naar het balkon.

“Wat een prachtig mens ben je,” hoor ik een stem achter me die verdacht veel lijkt op de mijne.

“Ik? Je bent niet goed wijs,” antwoord ik. “Bedoel je dit oude ding?” en ik wijs op mijn lichaam in het raam.

En opeens schieten me de woorden binnen van een bekende actrice die me onlangs bij haar liet roepen na een optreden. Ze keek me streng aan en zei: “Je moet wel je applaus in ontvangst nemen hoor, daar hebben de mensen recht op.”

Ik moest dat even tot me door laten dringen, zo gewend als ik was om na een optreden meteen het podium af te lopen en terwijl er nog geklapt wordt al de coulissen in te verdwijnen.

“Complimenten ontvangen is ook belangrijk voor de gever, geef mensen de tijd en ruimte om je te complimenteren. En ontváng de complimenten die je toekomen.”

“Dank je wel,” zeg ik tegen mijn spiegelbeeld, maak een diepe buiging en blijf nog even staan.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden