Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

De kinderen slapen niet op straat, maar de moeders delen één jurk

PlusTinkebell

Een van mijn vriendinnen is deze week verhuisd. Binnen Amsterdam. Noodgedwongen in verband met stankoverlast in haar oude huis. Niet te harden. Iets met de buren. Ik bespaar u de details.

Dat het bijna onmogelijk is geworden om binnen de Ring een (andere) woning te vinden is niemand ontgaan. En als dat dan eenmaal tóch lukt is de kans op een schizofrene gemoedstoestandontwikkeling vrij groot. Want natuurlijk is er blijdschap tot over de maan om een woonpaleis in 020-gebied, maar daar moet dan nog wel het een en ander voor gebeuren, namelijk: verhuizen. En verhuizen staat, en hier is onderzoek naar gedaan, op nummer een van de meest stressvolle gebeurtenissen in ons leven.

Ik verklap u alvast het einde van dit verhaal. Dat is dat alles goed is gegaan. Mijn vriendin wordt al een paar nachten niet meer wakker van de geur van iets waarvan niemand wil weten wat het is, maar waar (dit is mijn theorie) haar planten zelfs van stierven.

Terwijl ik de fittingen in haar nieuwe huis ophing, dacht ik aan het appartement waar ik een paar dagen daarvoor nog op bezoek was. Dit appartement bevond zich in Athene en het was er brandschoon. Waarschijnlijk voornamelijk doordat de twee jonge Syrische moeders die er woonden met vier kinderen, allen onder de 7 jaar, weinig anders konden doen om nog enige grip op hun leven te houden dan de plek waar ze sliepen constant schoon te maken.

Ik bezocht de vrouwen omdat ik al een tijd contact had met de man van een van hen. Hij was, nadat hun jongste baby was geboren en het zoveelste verzoek tot asiel in Griekenland was afgewezen, op pad om te voet in Duitsland te geraken. De droom, zoals zovelen hebben, is om daar een status te krijgen en de rest van het gezin dan veilig per vliegtuig over te laten komen. Ik wist dat hij zijn vrouw en kinderen enorm miste en zich zorgen maakte. Vandaar dat ik even langsging. Met babyspullen, wat speelgoed en eten.

Voor duizenden asielzoekers en vluchtelingen in Athene zijn er slechts de parken en de pleinen. Daardoor was mijn eerste gedachte toen ik het appartement binnenliep: wat fijn, deze kinderen hoeven niet op straat te slapen.

Totdat ik ontdekte dat er geen water uit de kraan kwam. Er geen verwarming was. Geen dekens. En de ene vrouw, gekleed in een soort onderjurk/nachtjapon, wenkte naar de andere vrouw, gekleed in Arabische overgooier. Die overgooier ging uit en werd overgedragen van de een aan de ander.

De twee moeders deelden één jurk.

De lampen branden in het nieuwe paleis van mijn goede vriendin. Ze is terecht de gelukkigste Amsterdammer binnen de Ring. Ik ben blij voor haar. Mijn gemoed ambivalent.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden