null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

De kabinetscrisis heeft ook een positief kantje

PlusMarcel Levi

De val van het derde kabinet-Rutte was in Engelse media niet echt voorpaginanieuws. Toch werd er verderop in de kranten wel wat aandacht aan besteed. En de overwegende emotie is die van verbazing.

Veel journalisten vragen zich af waarom het Nederlandse kabinet nou eigenlijk moest opstappen om een in de ogen van de gemiddelde Brit zo onbeduidend voorvalletje. Immers, het onrechtmatig en systematisch benadelen van bepaalde groepen gebeurt in Engeland wel vaker en de wurggreep waarmee sommige mensen door een kille overheid in de tang kunnen worden genomen is daar niets bijzonders. Geen minister hoeft om zoiets het pluche te verlaten.

Zo kwam er in de jaren vijftig en zestig een grote groep immigranten uit Caribische landen, voorheen Britse koloniën. De eerste groep arriveerde op een boot met de naam Empire Windrush. Daardoor werden zij de Windrushgeneratie genoemd. Ondanks hun Britse nationaliteit en hard werken in de naoorlogse Engelse maatschappij, werd onlangs pijnlijk duidelijk dat deze mensen decennialang als vierderangsburgers zijn behandeld. Ze hadden geen toegang tot basale voorzieningen en de meest fundamentele rechten werden hen onthouden. Op grote schaal werden zij ten onrechte aangehouden en opgesloten of uit het land gezet, iets wat tot heel recent heeft voortgeduurd.

Hoewel dit wellicht een van de pijnlijkste incidenten is uit de Britse naoorlogse geschiedenis, is er geen minister die het in haar of zijn hoofd haalt daar consequenties aan te verbinden.

Columnist Rod Liddle beschrijft in The Sunday Times wat er waarschijnlijk in Engeland gebeurd zou zijn als er zoiets als de Nederlandse toeslagenaffaire aan het licht was gekomen. Hij betoogt dat waarschijnlijk een junior-ambtenaar op een willekeurig ministerie voor een paar maandjes geschorst zou worden. Daarnaast zou een hoogbejaarde Lord uit het Hogerhuis worden opgegraven om een officieel onderzoek te leiden. Na een eindeloze en saaie twaalf jaar zou de uitkomst zijn dat niemand iets verkeerd heeft gedaan. Vervolgens zou er dan nog een ander parlementair onderzoek worden gestart waarvan na vijftien jaar de conclusie is dat inmiddels iedereen al dood is die hier in de verste verte ooit mee te maken heeft gehad.

Het is aannemelijk dat in landen als Frankrijk en Italië het niet veel anders zou lopen. In die landen is de politieke elite ook niet weg te branden na willekeurig welk onrecht burgers is aangedaan en laten de verantwoordelijke parlementariërs en ministers de grootste schandalen van zich afglijden als waren ze bekleed met teflon.

Dat in beschouwing nemende, bewijst Nederland wederom dat het een fatsoenlijk land is waar veel politici wel degelijk hun verantwoordelijkheid nemen als er iets helemaal fout is gegaan. En dat stemt ondanks alles toch weer een beetje tot vrolijkheid.

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden