PlusColumn

De kaart zegt vandaag niets terug

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze voelt zich altijd wel eenzaam, maar tijdens de kerstdagen voelt ze zich net zo alleen als Mona Lisa. Een paar jaar geleden stond ze voor het beroemdste schilderij ter wereld en brak in tranen uit.

'Niemand op deze aarde is zo verdomd alleen als Lisa Gherardini,' schreef ze die avond op een briefkaart, die ze de volgende ochtend in een Frans postkantoor naar haar eigen adres in Amsterdam verzond.

De kaart hangt op het prikbord in de gang. Ze loopt er vaak genoeg langs, maar ze voelt zich maar een keer per week sterk genoeg om naar de kaart te kunnen kijken. De vrouw is van mening dat de persoon op het schilderij van Leonardo da Vinci de allereerste vlogster ooit is. Lisa lacht.

Lisa doet alsof ze gelukkig is. Ze heeft geen zin in vragen. Het gaat goed met haar. Echt. Ja, ze heeft het misschien druk, maar ze mag niet klagen.

Zo'n twintigduizend mensen per dag kijken naar de Mona Lisa. Ze zien haar lach en stellen geen vragen. Ze lacht, dus ze zal wel gelukkig zijn. Maar niemand weet wie die vrouw is. Wie ze echt is. Ja, ze is de derde echtgenote van een rijke zakenman, maar wat zegt dat over Lisa? Het zegt net zoveel over haar als haar glimlach. Helemaal niets.

De vrouw las ooit eens in een boek dat Lisa op haar vijftiende al aan de rijke zakenman werd gekoppeld. En in de tien jaren daarna beviel ze zes keer. Twee van deze kinderen verloor ze helaas vroegtijdig.

"Lach eens!" Je hoort het Da Vinci tegen haar zeggen.

"Doe ik het zo goed?"

"Het kan wel iets uitbundiger."

"Ik moet bekennen dat ik eigenlijk nooit lach."

"Waarom niet? Je bent getrouwd met een rijke zakenman. Je hebt alles. Duizenden meisjes kunnen alleen maar dromen van jouw leven."

"Die meisjes hebben recht op mooiere dromen."

"Probeer nog eens te lachen."

"Meer dan dit kan ik je echt niet geven, Leonardo."

"Het is al goed, ik verzin wel wat."

De eenzame vrouw voelt zich sterk genoeg om naar de briefkaart te kijken die in de gang hangt. Ze praat tegen de kaart.

"Tegenwoordig hang je achter kogelvrij glas. Niemand kan je nog aanraken. Het is zo krom. Gedurende je leven had je kogelvrij glas nodig. Een doorzichtige muur. Ondoordringbaar voor goorlappen en duivels die alles met je konden doen achter hun torenhoge muren van geld."

De kaart zegt vandaag niets terug. De vrouw loopt naar de keuken en opent haar besteklade. Ze telt één vork en één mes. Daarna loopt ze naar de badkamer. De vrouw kijkt naar zichzelf in de spiegel op het medicijnkastje. Ze probeert te lachen als Lisa Gherardini, maar het lukt haar niet. Gelukkig maar. Zo verdomd alleen is ze ook weer niet.

De vrouw staat op haar balkon en zwaait naar een wildvreemde man die zijn hond op de Admiralengracht aan het uitlaten is. De man zwaait terug. De hond niet.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden