Plus Column

De jongens speelden tikkertje, maar het leek wel peuterjagen

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

In het Vondelpark was het vroeg warm. Op het gras lagen toeristen die een voorschot namen op de vermoeiende dag die voor hen lag. De ijscoman op de fiets deed al goede zaken. En bij het pierenbadje liepen kinderen wit van de zonnebrandcrème. Het hekje dat toegang gaf tot het enkeldiepe bad bleef maar klepperen, peuter na peuter kwam het gazon op gewaggeld.

Een opa en oma zaten ook bij het pierenbad. Ze hadden hun kleinkind mee en meer speelgoed dan het kon vasthouden. Het gezette meisje in bikini bleef maar schepjes, emmertjes en zandvormpjes naar het bad dragen. Zodra haar voetjes de rand bereikten, hief ze haar armpje om het kleurige plastic met een rotgang het water in te smijten.

Toen er genoeg speelmateriaal in het water dreef, sprong ze erachteraan. Eenmaal geland, keek ze op naar opa. Die knikte. Het kind pakte een schepje en begon er een andere peuter mee te meppen. Die vluchtte onmiddellijk in de armen van zijn moeder.

"Ach, ze wil de kinderen verkoelen," zei de oma. Dat was ook een manier om het incident te zien.

Een paar groepachters, die met hun juffen in het gras lagen, besloten ook het water in te gaan. "Wel rekening houden met de kleintjes!" riep de juffrouw nog. Maar de jongens hoorden het al niet meer. Een rode plastic bal scheerde over het water, rakelings langs de peuters. De jongens speelden tikkertje, maar het leek wel peuterjagen.

Toen de meiden uit de klas zich bij het water meldden, anders dan de jongens in gewone kleding, werd van spel veranderd. "Laten we spacen," zei een blond meisje. "Oké," zuchtte een mager joch met hangende schouders. Een meisje met een hoofddoek en een lange rok bleef aan de kant staan.

"Ik wil niet nat worden," zei ze.

De kinderen maakten midden in het bad een kring en begonnen over te gooien. Toen een jongen misgreep, ging hij in de cirkel liggen op zijn handen, alsof hij zich wilde opdrukken. Maar in plaats daarvan liet hij zijn hoofd in het water zakken en begonnen de kinderen af te tellen. "Tien! Negen! Acht! Zeven!" Bij vijf kwam zijn rood aangelopen hoofd weer boven water.

"Moet je nou kijken," zei de oma van de peuter met het schepje. "Dat de begeleiding daar niks van zegt."

"Ja, ze zijn wel een beetje druk," zei de opa.

"Nee, ik heb over die daar," de oma knikte richting het meisje met de hoofddoek. "Zo warm, en dan helemaal ingepakt."

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden